شعر فارسی آیات غمزه

دلبستۀ یاران خراسانی خویشم

سیدعلی حسینی خامنه ای — Sun, 01 Mar 2026 12:44:00 GMT

سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم
چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش
چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم

لب باز نکردم به خروشی و فغانی
من محرم راز دل طوفانی خویشم

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی
عمری‌ست پشیمان ز پشیمانی خویشم

از شوق شکرخند لبش جان نسپردم
شرمندۀ جانان ز گران‌جانی خویشم

بشکسته‌تر از خویش ندیدم به همه عمر
افسرده‌دل از خویشم و زندانی خویشم

هرچند «امین»، بستۀ دنیا نی‌ام اما
دلبستۀ یاران خراسانی خویشم

صبح است جانا شوری به پا کن

سیدعلی حسینی خامنه ای — Sun, 01 Mar 2026 12:44:00 GMT

با شب‌ستیزان دل همنوا کن
صبح است جانا شوری به پا کن

از ساغرِ صبح جان می‌تَراود
جامی به دست آر کامی روا کن

در راه مقصود گامِ طلب نِه
سوی درِ دوست روی دعا کن

در صبحگاهان دریاب خود را
از صبحدم وام، نقدِ صفا کن

افشان به دل‌ها عطرِ گلِ عشق
بگذر به هر کوی کارِ صبا کن

از کارِ دل‌ها بُگشا گره‌ها
سرپنجه خویش مشکل‌گشا کن

رُو پاس میدار سعیِ کسان را
باری «امین» باش باری وفا کن...

به مناسبت زادروز اقبال لاهوری

صادق رحمانی — Wed, 19 Nov 2025 05:52:00 GMT

هر گام که می‌زنی اگرچه ساده‌ست
گویی سفری به مقصدی آماده‌ست
صیقل بده زنگار دل، آن‌گاه ببین!
آیینه به دست آفتاب افتاده‌ست

هرچند هزار پرسش و اما بود
از این‌جا تا به ناکجا صحرا بود
دنبال «خودی» گرد جهان می‌گشتیم
ما گم شده بودیم و خدا با ما بود

می‌گفت زلال باش، چون باران باش
آشفته‌دل از داغ سپیداران باش
وقتی که شب است و ماه سرگردان است
مانند چراغ در دل توفان باش

می‌گفت که جامه‌ی خودی بر تن کن
از آتش اشتیاق پیراهن کن
می‌گفت افق‌های خودآگاهی را
کبریت بکش، نگاه را روشن کن

بهشت اینجاست یا اینجاست یا اینجاست یا اینجا

علی مقدم — Sun, 16 Mar 2025 13:48:00 GMT

تجلی کرده از هر سو جمال کبریا اینجا
کجا رفتی پی دیدار حق ای دل بیا اینجا

نگاهی بر ضریح او حجاب از دیده بردارد
خدا را دیده اند اهل حقایق بارها اینجا

ز آدم تا به خاتم را در این درگاه می بینی
که مهمان ولی الله هستند انبیا اینجا

میان صحن او می گردم و با خویش می گویم
بهشت اینجاست یا اینجاست یا اینجاست یا اینجا

دل خورشید هم از سایه ایوان او گرم است
پناه آورده چون طفلی تمام ماسوا اینجا

حریمش جلوه ی لاتقنطوا من رحمةالله است
که حتی خوف می آید به امّید رجا اینجا

چنان بوی غنا آید ز کشکول گدایانش
گدایی از گدایانش نمایند اغنیا اینجا

نه تنها از غم دنیا شود فارغ در این درگاه
که زائر می شود از خویش هم حتی رها اینجا

چنان احسانِ او بی حدّ و حصر است ای دل عاصی
که داده راه آن شاه کرم حتی تو را اینجا

کدام او؟! که سزاوار او ضمیر نبود

سید سلمان علوی — Sun, 16 Mar 2025 13:19:00 GMT

نخست خلوت حق بود و بی زمانی محض
حریم حضرت معبود و بی نشانی محض

فلک نبود، فراسو نبود، فرش نبود
ملک نبود، هیاهو نبود، عرش نبود

جلیل بود و تجلی نداشت، فاش نبود
قدیم بود، قدیمی که ابتداش نبود

قدیم بود، ولی از قِدم منزّه بود
ز رنگ و انگ وجود و عدم منزّه بود

سراسری که سپهرش «کجا» نبوده و نیست
یگانه‌ای که یکی بود و لایزال یکی است

نه آن یکی که بر او تهمت عدد باشد
یکی که مرتبت وحدتش أحد باشد

کدام سو؟! که به دربار او مسیر نبود
کدام او؟! که سزاوار او ضمیر نبود

محیط بود، مساحت نداشت، رسم نداشت
بسیط بود، علامت نداشت، اسم نداشت

::
اراده کرد که اسمی برای او باشد
اراده کرد که توحید در سبو باشد

خدا خداست، ولی خواست آیه‌ای باشد
که متن ذات نهان را نمایه‌ای باشد

اراده کرد خدا و سپس تکلم کرد
سلام گفت و صدا را پر از ترنّم کرد

حقیقت کلمه نور بود، عریان شد
سلامْ لحظه‌ی انگور بود، عرفان شد

چه عاشقانه‌ی بهت‌آوری است در تجرید
دمی که نور به اندام نور روح دمید

جلال غیب عیان در جمال ایزد شد
جمال، آینه شد، اسم شد، محمد شد
...

::
سپس در آینه رقصید نوری از کلمه
فلق شکافته شد در ظهوری از کلمه

نسیم عرش فرح‌بخش و فرّه‌پوش رسید
صدای زمزمه‌ای آشنا به گوش رسید

صدا تنید به دور قلم، قلم آنگاه
به حسنْ اوّل دفتر نوشت بسم الله

صریر سرخ قلم شروه‌های لم یزلی است
خدا خداست ولی این صدا صدای علی است

::
چگونه شرح کنم آن حضور کامل را
و از کجا بنویسم ابوالفضائل را

که یک خدا به میان بود و بی‌شمار علی
هزار آیه فرستاد و هر هزار علی

::
قلم نشست به تذهیب «با»ی بسم الله
سکوت پشت سکوت و نگاه پشت نگاه

کمی گذشت و سرانجام حضرت ایزد
قلم به دست گرفت و به ناز نقشی زد

کنار نقطه‌ی «با» طرح یک صنوبر بود
که روی برگ و برش اسم‌ها مصوّر بود

به جای چهره‌ی زن رنگ آفتاب کشید
سپس ملاحظه‌ای کرد و در نقاب کشید
::
قلم رسید به هجده قصیده‌ی غزلی
نگاه فاطمه افتاد در نگاه علی

نگاه فاطمه زیباست، پس تبسم کرد
تبسمی که ملک راه خانه را گم کرد

تبسمی که در او آیه‌های دهر شکفت
تبسمی که کمی بعد... (بعد خواهم گفت)...

منم؛ شهادت! سودای هر شبت برخیز

سیدعلیرضا شفیعی — Mon, 23 May 2022 08:14:00 GMT

قدم قدم همه جا آمدم به دنبالت
نبوده ام نفسی بی خبر از احوالت

جهان نبود برای تو ساحت پرواز
چه آسمان بلندی است وسعت بالت

چه سال‌ها که شب قدر در پی‌ام بودی
و مستجاب شد آخر دعای امسالت

چه طالعی است طلوع تو در میانه ی خون
درود بر بختت.. مرحبا به اقبالت

منم؛ شهادت! سودای هر شبت برخیز
بیا بیا که منم قبله گاه آمالت

منم؛ شهادت! رویای هر شبت.. برخیز
بیا بیا که خودم آمدم به دنبالت

چنگ دل آهنگ دلکش می زند...

محمدعلی مجاهدی — Sun, 15 Aug 2021 08:40:00 GMT

چنگ دل آهنگ دلکش می‌زند
ناله ی عشق است و آتش می‌زند

قصه ی دل، دلکش است و خواندنی است
تا ابد این عشق و این دل ماندنی است

مرکز درد است و کانون شرار
شعله ساز و شعله‌سوز و شعله‌ کار

خفته یک صحرا جنون در چنگ او
یک نیستان ناله در آهنگ او

ناله را گه زیر و گه بم می‌کند
خرمنی آتش فراهم می‌کند

در دل من داغ‌ها از لاله‌هاست
همچو نی در بند بندش ناله‌هاست

با خیال لاله‌ها صحرا نورد
راه می‌پوید ولی با پای درد

می‌رود تا سرزمین عشق و خون
تا ببیند حالشان چون ست، چون؟

گفت: ای در خون تپیده کیستی؟
تو حبیب ابن مظاهر نیستی؟!

گفت: آری من حبیبم، من حبیب
برده از خوان تجلی‌ها نصیب

گفت: با آن والی ملک وجود
حکمران عالم غیب و شهود:

تو حسینی، من حسینی مشربم
عشق پرورده ست در این مکتبم

تو امیری، من غلام پیر تو
خار این گلزار و دامن‌گیر تو

از خدا در تو «مظاهر» دیده‌ام
من خدا را در تو ظاهر دیده‌ام

گر «حبیبی» تو، بگو من کیستم؟
تو حبیب عالمی، من نیستم!

عاشقان را یک حبیب است و تویی
از میان بردار آخر این دویی

رخصتش داد آن حبیب عالمین
سرور سرخیل مظلومان، حسین (ع)

کرد آن سر حلقه ی اهل یقین
دست غیرت را برون از آستین

دید محشر را چو در بالای خون
زورق خود راند در دریای خون

در تنش یک باغ خون گل کرده بود
در بهار او، جنون گل کرده بود

کجاست خانه من هرچه هست اين جا نيست

محمدمهدی سیار — Thu, 05 Nov 2020 04:09:00 GMT

کجاست خانه ي من؟ هرچه هست اين جا نيست

يکي به ماه بگويد که راه پيدا نيست

غريب نيست به چشم من آسمان و زمين

ولي نه... شهر و ديار من اين طرف ها نيست

نشسته گرد سفر روي شانه ي روحم

رفيق راه من اين جسم بي سر و پا نيست

تمام شهر به تعبير خواب سرگرمند

کسي معبّر بيداري من اما نيست

کسي نگفت سؤال جوابهايم را

به جمله ها خبري از چرا و آيا نيست

ز ريگ ريگ بيابان شنيده زخم زبان

حريف درد دل رود غير دریا نيست

چه بگویم که بدانی که تو را می طلبم؟

عزیز مهدی — Tue, 19 Nov 2019 16:02:00 GMT

یار من باش که من سخت سزاوار توام
مست، در کوی تو آماده ی دیدار توام

سر سجاده ی شب با تو هم آواست دلم
تا سحر واله و شیدایم و بیمار توام

گفته ام آینه ها را که به شادی بروند-
به رقیبان برسانند که من یار توام

نه فرشته، نه پری، عشق نیاموخته اند
این منم، آدم خاکی، که هوادار توام

همه شب با تو سخن گفتم و سوز سخنم-
دلخوشم کرده که من نیز خریدار توام

چه بگویم که بدانی که تو را می طلبم؟
چه بدانم به چه جرمی ست گرفتار توام

گوش من را به اذان رمضانی بنواز
باز مستم کن و دریاب که هشیار توام

دست من را به پَرِ پرده ی عرشت برسان
که دل آشفته ام و سخت سزاوار توام

از آخر مجلس شهدا را چیدند..

میلاد عرفان پور — Thu, 01 Aug 2019 18:48:00 GMT

یک پنجره، گلدانِ فراموش شده
یک خاطره، انسانِ فراموش شده
در خانه، جماعتی پی معجزه‌ها
بر طاقچه، قرآن فراموش شده
::
در این همه رنگ، آنچه می خواهی نیست
در این همه راه، غیر گمراهی نیست
در شهر خیابان به خیابان گشتم
آنقدر که آگهی ست آگاهی نیست
::
در اوج، خدا را سر ساعت خواندند
ما را به تماشای قیامت خواندند
از کوچ پرندگان سخن گفتی و من
دیدم که نمازی به جماعت خواندند
::
آن مست همیشه با حیا چشم تو بود
آن آینه ی رو به خدا چشم تو بود
دنیا همه شعر است به چشمم اما
شعری که تکان داد مرا چشم تو بود
::
ما سینه زدیم بی صدا باریدند
از هر چه که دم زدیم، آنها دیدند
ما مدعیان صف اول بودیم
از آخر مجلس شهدا را چیدند..

میزبان عشق است و وای از عشق ! غوغا می کند

مهدی جهاندار — Mon, 15 Jul 2019 11:04:00 GMT

عشق سوزان است بسم الله رحمن الرحیم
هر که خواهان است بسم الله رحمن الرحیم

دل اگر تاریک اگر خاموش بسم الله النور
گر چراغان است بسم الله رحمن الرحیم

نامه ای را هُدهُد آورده ست آغازش تویی
از سلیمان است بسم الله رحمن الرحیم

سوره والیل من برخیز و والفجری بخوان
دل شبستان است بسم الله رحمن الرحیم

قل هو الله احد قل عشق الله الصمد
راز پنهان است بسم الله رحمن الرحیم

گیسویت را باز کن انا فتحنایی بگو
دل پریشان است بسم الله رحمن الرحیم

ای لبانت محیی الاموات لبخندی بزن
مردن آسان است بسم الله رحمن الرحیم

میزبان عشق است و وای از عشق ! غوغا می کند
هر که مهمان است بسم الله رحمن الرحیم

آمد نگار من که به مکتب نرفته بود

مهدی جهاندار — Mon, 15 Jul 2019 10:42:00 GMT

نزدیک صبح بود ولی شب نرفته بود
مستی هنوز از سر یارب نرفته بود

می سوختم در آتش و از درد انتظار
تبّت یدا ابی لهبٍ، تب نرفته بود

گفتم که ذکر یارب خود را عوض کنم
از خاطرم تمامی مطلب نرفته بود

ایاک نعبد آمد و ایاک نستعین
اما خطاب رو به مخاطب نرفته بود

دستی نوشت نام تو را نون و القلم
حتی قلم به سوی مرکب نرفته بود

نام تو با پیامبران نسبتی نداشت
گویی به بندگان مقرب نرفته بود

ناگه ستاره ای بدرخشید و ماه شد
مستی هنوز از سر یارب نرفته بود

آمد بهار من که قرار از دلم ربود
آمد نگار من که به مکتب نرفته بود

فالی زدم به خواجه و خواب از سرم پرید
نزدیک صبح بود ولی شب نرفته بود

راهی به حریم او نداری برگرد

حسن دلبری — Thu, 11 Jul 2019 13:10:00 GMT

ای اشک تو رنگ و رو نداری برگرد
راهی به حریم او نداری برگرد

در دیده ی من نماز خون می خوانند
ای اشک اگر وضو نداری برگرد

در پس این ابرهای تیره صبحی دیگر است

محمدحسن جمشیدی — Mon, 20 May 2019 18:56:00 GMT

در دعای اهل دل باران فراز آخر است
گریه کن در گریه‌ی عاشق صفایی دیگر است

عاشقان با اشک تا معراج بالا می‌روند
بهترین سرمایه ی انسان همین چشم تر است

در جواب بی‌وفایی خلوتی با خود بساز
دست کم تنها شدن از دل شکستن بهتر است

شد فراموش آنکه بیش از قدر خویش آمد به چشم
آنکه با گمنام بودن سر کند نام‌آور است

صحبت از پرواز جانکاه است وقتی روح ما
مثل مرغ خانگی زندانی بال و پر است

گرچه چندی چهره‌ی خورشید را پوشانده‌اند
در پس این ابرهای تیره صبحی دیگر است

لحظه‌ها بی‌تو بی‌ملاحظه‌اند...

مبین اردستانی — Mon, 20 May 2019 18:53:00 GMT

به نگاهی شکفت و پنجره شد باز دیوارِ چند لحظه‌ی پیش
پر شد از نور کاسه‌ی چشمم، غرقِ دیدارِ چند لحظه‌ی پیش

به جهانی شگفت مهمانم که مَلَک بو نبرده از بودش
وه چه آرامشی‌ست با منِ مست، منِ هشیارِ چند لحظه‌ی پیش

هستی‌ام اشک (اشک آینه‌ای‌ست که تماشای عشق پوشیده)
هست با ذرّه ذرّه‌ی جانم طعمِ دیدارِ چند لحظه‌ی پیش

تازه فهمیده‌اند آینه‌ها یک تماشا چقدر می‌ارزد
کاش می‌شد تمامِ هستیِ من صرفِ تکرارِ چند لحظه‌ی پیش

لحظه‌ها را گریستم بی‌ تو، من که هستم که نیستم بی‌ تو؟
مرگ بود آنچه زیستم بی‌ تو جانِ سرشارِ چند لحظه‌ی پیش!

تو نباشم شهود بی‌معناست، لحظه‌ها بی‌تو بی‌ملاحظه‌اند
رفته‌ای باز و بسته‌ی خواب ‌است چشمِ بیدارِ چند لحظه‌ی پیش

پنجره بسته شد سکوت شدم، چشم بستم کویر لوت شدم
هر چه آیینه و تماشا رفت پشتِ دیوارِ چند لحظه‌ی پیش

دل بستن است و دل بریدن رسم این دنیا

سید محمد مهدی شفیعی — Mon, 20 May 2019 17:53:00 GMT

ای شهر بی فریاد! در این سینه آهی هست
لبخند اگر خشکید اشکِ گاه گاهی هست

دلخوش به این لبخندهای نیمه جان هستی
این شادیِ مضحک که گاهی نیست گاهی هست

از زیر بار گریه هایم شانه خالی کن
حتما برای گریه این اطراف چاهی هست

افتاده ام در جاده و بیم از خطرها نیست
تا اشک با من هست می دانم سلاحی هست

دل بستن است و دل بریدن رسم این دنیا
در راه همواره رفیق نیمه راهی هست

تا بی کران باز است چتر آسمان یعنی
اینجا برای بی پناهان سرپناهی هست

شکر از خدا و شکوه از خود وِرد سالک هاست
این روزها بر لب مرا شکری و آهی هست

فکر کن!حتی همین فولاد بی‌جان عاشق است

اعظم سعادتمند — Fri, 19 Apr 2019 06:39:00 GMT

جمله‌ی اندوهگین روی نیسان عاشق است
حتم دارم آن جوان پشت فرمان عاشق است

سبزه ای که بی‌سبب یا با سبب روییده است
با تحیر در سماع دور میدان عاشق است

خسته ای از جیغ ماشین‌ها، توقف‌ها، ولی
گوش کن! اعصاب خرد راه‌بندان عاشق است

لحظه ای احوال زرد تاکسی ها را ببین
فکر کن!حتی همین فولاد بی‌جان عاشق است

صبر کن! دیوان حافظ می‌دود دنبال تو
کودکی که می‌فروشد فال ارزان عاشق است

پیر پامیری، همان آهی که دیگر سالهاست
آمده تا "شهرقائم" از بدخشان عاشق است

سخت می‌گیرد ولی بگذر از او،از او مرنج
گرچه خیلی سنگ رفتار است دربان، عاشق است

ابر دلتنگی که گاهی بغض و گاهی گریه است
گاه پیدا عاشق است و گاه پنهان عاشق است

در مسیر از حرم تا جمکران حس می‌کنی
عابر و راننده، ماشین و خیابان عاشق است

آمدم یوسف خود را به زر وی بفروشم

سیدعلی شکراللهی — Thu, 31 May 2018 17:29:00 GMT

اهل مسجد شده ام جام پیاپی بفروشم
ایستگاه صلواتی بزنم می بفروشم

اهل مسجد شده ام گرمی مردادی خود را
به تن لاغر و سرمازده ی دی بفروشم

چشم در چشم خدا یک دهن آواز بخوانم
به شبانان برانگیخته اش نی بفروشم

هان به آن پیرزن خسته بگو پیش بیاید
آمدم یوسف خود را به زر وی بفروشم

اربعین است خمم را سر بازار بیارم
اگر امروز تقلا نکنم کی بفروشم؟

بد به حال من اگر تشنگی کرببلا را
به سرافکندگی سلطنت ری بفروشم

قاصدک می آورد پیغمبر ثانی ست باد

سیدعلی شکراللهی — Mon, 14 May 2018 20:53:00 GMT

باد می آید خداوند پریشانی ست باد
قاصدک می آورد پیغمبر ثانی ست باد

باد با زلفی دوتا دارد مقامی می زند
پنچه های حاج قربان سلیمانی ست باد

باد اگر برخاست جنگل را به آتش می کشد
صولت جنگاوران حین رجزخوانی ست باد

باد اگر در حلق خود پیچید هوهو می کند
در لباس وجد، یک درویش وحدانی ست باد

«جوشن صورت برون کن در صف مردان درآ»
مطلع دیوان خاقانی شروانی ست باد

هستی ام با دشمنی شیرین دهان بر باد رفت
هر که دارد دشمنی با دشمن ما نیست باد

آزادی ام این که بنده ی او باشم

میلاد عرفان پور — Sun, 13 May 2018 15:19:00 GMT

آزادی ام این که بنده ی او باشم
در سینه دل تپنده ی او باشم

گیرم قفس است این جهان خوش دارم
در کنج قفس پرنده ی او باشم

در خلوت من خداست من هم هستم

میلاد عرفان پور — Sun, 13 May 2018 14:28:00 GMT

او جز دل تنگ مبتلا هیچ نبود
جز پای سفر، دست دعا هیچ نبود

در خلوت من خداست، من هم هستم
در خلوت او غیر خدا هیچ نبود

خوشحالم از این که حال تو خوش بوده ست

میلاد عرفان پور — Sun, 13 May 2018 14:28:00 GMT

هم سنگ عدم بود وجودم بی تو
آهنگ تو داشت تار و پودم بی تو

خوشحالم از این که حال تو خوش بوده ست
خوشنودم از اینکه خوش نبودم بی تو

سنگین شده است خواب بی موقع من

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:42:00 GMT

از هوش ببر مرا و هشیارم کن
در باغ برآ و محو دیدارم کن

سنگین شده است خواب بی موقع من
آه ای گل ساعتی! تو بیدارم کن

از باد مباد آنکه کمتر باشیم

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:40:00 GMT

حیف است در این چمن سبویی نکشیم
دامان طرب بر لب جویی نکشیم

از باد مباد آنکه کمتر باشیم
در گنبد لاجورد «هو» یی نکشیم

اگر که عاشق تو دل به دیگران بسپارد

سعید تاج محمدی — Mon, 26 Feb 2018 21:19:00 GMT

خدا کند به عذابی الیم، جان بسپارد
اگر که عاشق تو دل به دیگران بسپارد

خدا نیاورد آن روز را که این دل تنها
به غیر دست نوازشگرت عنان بسپارد

بدا به حال کسی که به سیم و زر دل خود را
دمی از این بستاند دمی به آن بسپارد
::
اگر چه عشق تهیدستی است، صاحب عالم
اراده کرده جهان را به عاشقان بسپارد

ذلیل می شود آن کس که در جهان سر تسلیم
به هر صدای بلندی به جز اذان بسپارد

این تب لیلة القدر یا تب عید اضحی ست؟

علیرضا قزوه — Fri, 01 Sep 2017 20:48:00 GMT

چرخ زدم چه ناگاه، نور شدم چه آسان
روح من از مدینه ست، خاك من ازخراسان

کیست برابر من ؟ آن سوی مشعر من
کشته ی آن نگاهم در شب عید قربان

سنگ بزن كه در من آینه ای بروید
سنگ بزن كه در من شور گرفته شیطان

نذر دلم كن امشب سلسلة الذهب را
چیست به غیر زنجیر سلسله های عرفان

دف بزنید امشب، با دل من بچرخید
عقل بگو بچرخد، عشق بگو بچرخان

این تب لیلة القدر یا تب عید اضحی ست
این شب عید فطر است یا شب عید قربان ؟

قطار باغ بهشت است و باز مانده درش

نغمه مستشارنظامی — Mon, 12 Jun 2017 14:58:00 GMT

سلام بر شب زیبای قدر تا سحرش
قطار باغ بهشت است و باز مانده درش

به سمت و سوی دلم آمده ست و سوزنبان
فرشته ای ست که قرآن گرفته روی سرش

صدا از آینه و سنگ در نمی آید
کسی که غرق تو باشد نمی رسد خبرش

شبی ست روز تر از صد هزار سال و دریغ
از این دلی که در این شب شکسته بال و پرش

سیاه نامه تر از خود... تو آبرو دادی
خودت مریز، خودت جمع کن، خودت بخرش

بگیر دست زمین را، زمانه ی تلخی ست
ببر زمین و زمان را به سمت خوب ترش

کجاست آن که به تقدیر خلق آگاه است

سلام و عرض ارادت،به ساحت نظرش

مسافران قطار بهشت در شب قدر
دعا کنید که او باز گردد از سفرش

اگر بُت‌های خود را کرده بودم سرنگون من هم

کیومرث عباسی قصری — Sun, 11 Jun 2017 03:05:00 GMT

اگرچه نیستم بیگانه با بزم جنون من هم
به جز حسرت نخوردم زان شراب پرفسون من هم

میان برزخ شکّ و یقین گر جا نمی‌ماندم
چو یاران می‌شدم واصل به یار خود کنون من هم

به راه عشق عاشق را بلائی بهتر از شک نیست
چه می‌شد کرده بودم گر ز دل شک را برون من هم

شهادت کی نصیب هر زبونِ کم دلی گردد
ز ماندن کنده بودم دل نبودم گر زبون من هم

بر آتش می‌زدم خود را خلیل‌آسا چو بط بر شط
اگر بُت‌های خود را کرده بودم سرنگون من هم

بُت شوخی چو خودخواهی خدائی می‌کند در ما
گرفتارم به دام این بُت شوخِ درون من هم

سرِ آزادگی دارم ولی چون سروِ پا در گل
نشد تا وارهم از خود بدون چند و چون من هم

ازین خُسران که جز هجران نصیبم نیست از جانان
چو فرهادست بردوشم غمی چون بیستون من هم

شهادت قسمتِ «قصری» نشد افسوس تا با شوق
چو بسمل در سماع آیم درونِ طشتِ خون من هم

من ناخوشم داروي من راز و نياز است

عرفان نظرآهاری — Fri, 02 Jun 2017 12:52:00 GMT

شيطان

اندازه يک حبّه قند است

گاهي مي افتد توي فنجانِ دلِ ما

حل مي شود آرام آرام

بي آنکه اصلاً ما بفهميم

و روحمان سر مي کشد آن را

آن چاي شيرين را

شيطانِ زهرآگينِ ديرين را

آن وقت او

خون مي شود در خانه ی تن

مي چرخد و مي گردد و مي ماند آنجا

او مي شود من

طعم دهانم تلخِ تلخ است

انگار سمي قطره قطره

رفته ميان تار و پودم

اين لکه ها چيست؟

بر روح سر تا پا کبودم!

اي واي پيش از آنکه از اين سم بميرم

بايد که از دست خودت دارو بگيرم

اي آنکه دارو خانه ات

هر موقع باز است

من ناخوشم

داروي من راز و نياز است

چشمان من ابر است و هي باران مي آيد

اما بگو

کي مي رود اين درد و کي درمان مي آيد؟

شب بود اما

صبح آمده اين دوروبرها

اين ردّ پاي روشن اوست

اين بال و پرها

لطفت برايم نسخه پيچيد:

يک شيشه شربت آسمان

يک قرصِ خورشيد

يک استکان ياد خدا بايد بنوشم

معجوني از نور و دعا بايد بنوشم

از ازل، ایل و تبارم همه عاشق بودند

سید حسن حسینی — Wed, 29 Mar 2017 03:54:00 GMT

شاهد مرگ غم‌انگیز بهارم، چه کنم؟

ابر دلتنگم اگر زار نبارم چه کنم؟

نیست از هیچ طرف راه برون‌شد ز شبم

زلف‌افشان تو گردیده حصارم چه کنم؟

از ازل، ایل و تبارم همه عاشق بودند

سخت دلبسته‌ی این ایل و تبارم چه کنم؟

من کزین فاصله غارت‌شده‌ی چشم توام

چون به دیدار تو افتد سروکارم چه کنم؟

یک‌به‌یک با مژه‌هایت دل من مشغول است

میله‌های قفسم را نشمارم چه کنم؟

از جاده ی سه شنبه شب قم شروع شد

فاضل نظری — Tue, 28 Mar 2017 03:13:00 GMT

مستی نه از پیاله نه از خم شروع شد
از جاده ی سه شنبه شب قم شروع شد

آیینه خیره شد به من و من به آینه
آن قدر خیره شد که تبسم شروع شد

خورشید، ذره بین به تماشای من گرفت
آن گاه آتش از دل هیزم شروع شد

وقتی نسیم آه من از شیشه ها گذشت
بی تابی مزارع گندم شروع شد

موج عذاب یا شب گرداب؟ هیچ یک
دریا دلش گرفت و تلاطم شروع شد

از فال دست خود چه بگویم که ماجرا
از ربنای رکعت دوم شروع شد

در سجده توبه کردم و پایان گرفت کار
تا گفتم السلام علیکم... شروع شد

سطر سطر زندگي گزارش قيامت است

عرفان نظرآهاری — Sun, 19 Mar 2017 07:10:00 GMT

سالنامه ی جهان

ماهنامه ی زمين و آسمان

روزنامه هاي صبح و عصر را مرور مي کنم

باز هم خبر

باز هم خلاصه اي

از هزار سال اتفاق هاي دور و بر

باز خط به خط نشانه و علامت است

سطر سطر زندگي گزارش قيامت است

باز هم مصاحبه

بين آدم و عدم

بين آنچه مي رود به باد

دم به دم

باز سرمقاله اي به خطِ مرگ

باز عکس هاي آن و اين

باز پنج شنبه ها و جمعه ها

نه، تمام روزهاي هفته

روزِ واپسين

اول او و آخر او

بعد تا ابد هميشه نقطه چين...

باز آگهي

تقويم وقتي از بهارش دور باشد

عالیه مهرابی — Sun, 19 Mar 2017 06:00:00 GMT

بايد به آغوش خزان مجبور باشد

تقويم وقتي از بهارش دور باشد!

سهم اجاق روشن هيزم شکن هاست

اينجا درختي که اجاقش کور باشد!

مي خواستم خورشيد باشم، حبّه هايم

فانوس دست خوشه اي انگور باشد

عطر مرا در چشم هايت منتشر کن

آيينه بايد بازتاب نور باشد!

اي مرگ لطفاً شال سبزي که مي آري

گل هاي سرخش با لباسم جور باشد!!

(ایّاکَ نَعبُدُ) به زبان درخت ها

قربان ولیئی — Sun, 05 Mar 2017 08:41:00 GMT

(ایّاکَ نَعبُدُ) به زبان درخت ها
نامت شکفته در هیجان درخت ها

نور و نسیم، نام تو را می پَراکنند
آکنده است از تو تکان درخت ها

هر برگ، واژه ای شده، هر شاخه، آیه ای
قرآن حلول کرده به جانِ درخت ها

خاموش و عارفانه در آفاق خود رها
ذکری عظیم در ضربان درخت ها

سُکرِ مدام، مشرب مستانه زیستن
جریان باده در شریانِ درخت ها

این گونه باش: زیر درختان، روان، زلال
در تو، حضور جاریِ (آنِ) درخت ها

مي رسد اسفند ماه، خانه تکاني کنيد

مرتضی امیری اسفندقه — Mon, 20 Feb 2017 03:37:00 GMT

اي همه همسايگان! زمزمه خواني کنيد

مي رسد اسفند ماه، خانه تکاني کنيد

ماهِ بلوغِ زمين، ماهِ بلاغت رسيد

مزرعه دارانِ عشق! دانه فشاني کنيد

يک نفس از آسمان سرِّ مگو مي چکد

سبز سرِ عشق باد، سُرخ زباني کنيد

قايق ذوقِ شما منتظرِ آب بود؟

دريا باريده است، قايق راني کنيد

هستي آيينه شد، مي شود آيا مگر

روبه روي آينه عيش نهاني کنيد؟

هستيِ عريان همين يک دو نفس پيش ماست

جلوه تَلَف مي شود، چشم چراني کنيد

نکته ي اصلي چه بود؟ اينکه خدا متن ماست

حاشيه تذهيب چيست؟ نکته پراني کنيد

واديِ پيموده را مي شود از سَر گرفت

باغ جوان مي شود، رو به جواني کنيد

باز هم از آسمان يک سَر و گردن سَر است

قامت روحِ مرا هرچه کماني کنيد

گفتم به شعر نام تورا: عاشقانه شد

قربان ولیئی — Fri, 17 Feb 2017 14:32:00 GMT

نام تو بر زبان من آمد زبانه شد
سیل گدازه های خروشان روانه شد

گفتم به خاک نام تورا: جنگلی سرود
گفتم به شعر نام تورا: عاشقانه شد

گفتم به باد نام تورا: گردباد گشت
گفتم به رود نام تورا: بی کرانه شد

گفتم به راه نام تورا: رفت ورفت ورفت…
گفتم به لحظه نام تورا…: جاودانه شد

این حرف ها- که همهمه ای در غبار بود-
بارانِ نرمِ نامِ تو آمد: ترانه شد

با عطش وارد شويد!

انسیه سادات هاشمی — Tue, 11 Oct 2016 00:39:00 GMT

حضرت ِ عباسي آمد شعر، دستانش طلاست
چشم شيطان کور! حالم امشب از آن حال هاست!

با عطش وارد شويد! اينجا زمين علقمه است
مجلس لب تشنگان حضرت سقا به پاست

جمع بي‌پايان ما را نشمريد آمارها!
جمع ِ ما هر جور بشماريد هفتاد و دو تاست

جاي دنجي خواستي تا با خدا خلوت کني
اين حسينيه که گفته کمتر از غار حراست؟

اشک را بگذار تا جاري شود شور افکند
هرچه پيش آيد خوش آيد، اشک مهمان خداست

شانه خالي کرده‌ايم از کلّ يومٍ اشک و آه
گريه‌ي حرّي است اين شب گريه‌ها، اشکِ قضاست

اذن ميدان مي‌دهند اينجا به هرکس عاشق است
با رجزهاي ابالفضلي اگر آمد سزاست

هروله در هروله اين حلقه را چرخيده‌ايم
هاي! اي هاجر! بيا در اين حرم، اينجا صفاست

شورِ ما را مي‌زند هر تشنه کامي گوش کن!
حلقِ اسماعيل هم با العطش‌ها همصداست

ايها العشاق! آب آورده‌ام غسلي کنيد
شامِ عاشوراست امشب، مقصد بعدي مناست

خنده‌ي قربانيان پر کرده گوش خيمه را
من نفهميدم شب شادي است امشب يا عزاست؟!

گريه هاتان را بياميزيد با اين خنده‌ها
سفره‌ي اين شب‌نشينان تلخ و شيرينش شفاست

آب باشد مال دشمن، ما تيمم مي‌کنيم
آب‌هاي علقمه پابوسِ خاک کربلاست

ما اذان‌هامان اذانِ حضرتِ سجادي است
همهمه هر قدر هم باشد صداي ما رساست

أشهدُ أنَّ محمّد جدّ والاي من است
أشهد أنَّ علي إلّاي بعد از لافتاست

يک نفر از حلقه بيرون مي‌زند وقت نماز
سينه‌ي خود را سپر کرده مهياي بلاست

اي مکبّر! وقت کوتاه است، قد قامت بگو
صف کشيدند آسمان‌ها، پس علي اکبر کجاست؟

گفت قد... قامت... جوان‌ها گريه‌شان بالا گرفت
راستي! سجاده‌هاي ما همه از بورياست!

از علي اکبر مگو! مي‌پاشد از هم جمعمان
يک نفر اين سو پريشان، يک نفر آن سو رهاست

چاره‌ي اين جمع بي‌سامان فقط دستِ يکي است
نوحه‌خوان مي‌داند آن منجي خودِ صاحب لواست

گفت «عباس!»، آن طرف طفلي صدا زد «العطش!»
ناگهان برخاست مردي، گام‌هايش آشناست

مشک را بر دوش خود انداخت بسم الله گفت
زير لب يکريز مي‌گفت از من آقا آب خواست

حضرتِ عباسي از من ديگر اينجا را نپرس
آسمان‌ را از کمر انداختن آيا رواست؟

لحظه ی وا شدن پنجره ها دیدنی است

قربان ولیئی — Mon, 11 Jul 2016 02:59:00 GMT

آفتاب آمده و رنگ و صدا دیدنی است
در پناه ملکوتیم و خدا دیدنی است

خانه ی جان به جهان های فراسو پیوست
لحظه ی وا شدن پنجره ها دیدنی است

خیره در من شده خورشید و تو را می نگرد
سفر ذات تو در آینه ها دیدنی است

بید مجنون به من آهسته چنین می گوید
«وزش شیوه ی شیدایی ما دیدنی است

هردو از دیدن زیبایی خود می لرزیم
تپش تابش این حُسنِ رها دیدنی است»

«بگذر از این کلمات» آینه ها می گویند
دم غنیمت بشمار آینه تا دیدنی است

در دل معبد خاموشی خود می سوزم
در مناجات سکوتم که خدا دیدنی است

مطلعُ الفجر شب قدر، سلام تو خوش است

مهدی جهاندار — Fri, 24 Jun 2016 05:41:00 GMT

کو شب قدر که قرآن به سر از تنگ دلی
هی بگویم بعَلیّ ٍ بعلیّ ٍ بعلی

مطلعُ الفجر شب قدر، سلام تو خوش است
اُدخلوها بسلام ٍ ابدی ٍ ازلی

اولین پرسش میثاق ازل را تو بپرس
تا الستانه و مستانه بگوییم بلی

همه قدقامتیان را به تماشا بنشان
تا مؤذن بدهد مژدۀ خیر العملی

کسی آن سوی حسینیّه نشسته است هنوز
همه رفتند، شب قدر تمام است؛ ولی-

باز قرآن به سرش دارد و هی می گوید
بحسین بن علی ٍ بحسین بن علی

صاحب " حیّ علی ... "! لقمه ی نوری برسان

علیرضا قزوه — Thu, 16 Jun 2016 19:38:00 GMT

بی تو ای جان جهان ، جان و جهان را چه کنم؟
خود جهان می گذرد، ماندن جان را چه کنم؟

ماه شعبان و رجب، نم نم اشکی شد و رفت
خانه ابری ست خدایا ! رمضان را چه کنم؟

شانه بر زلف دعا می زنم و می گریم
موسی من! تو بگو روز و شبان را چه کنم؟

صاحب " حیّ علی ... "! لقمه ی نوری برسان
سحر از راه رسیده ست، اذان را چه کنم؟

کاتبان تو مرا خطّ امانی دادند
کشته ی خال توام ، خط امان را چه کنم؟

کاشکی جرم عیان بودم و تقوای نهان
پیش تقوای عیان، جرم نهان را چه کنم؟

کاش می شد که سبک تر شوم از سایه ی خویش
آفتابا تو بگو! خواب گران را چه کنم؟

زخم شمشیر اگر قوت سحرگاه من است
وقت افطار ولی زخم زبان را چه کنم؟

رنجه از طعنه ی پیران پریشان نشدم
با چهل چله جنون پند جوان را چه کنم؟

غرقه ی موج رجز، گم شده ی بحر رمل
سینه خالی ز معانی ست ، بیان را چه کنم؟

یا چراغ رمضان! در من روشن باش

علیرضا قزوه — Wed, 08 Jun 2016 07:06:00 GMT

چند وقت است چراغ شب من کم سوست
رمضانی بوزان در دل من، یا دوست

یا چراغ رمضان! در من روشن باش
من کی ام غیر چراغی که شرارش اوست

دیگران در طلب دیدن ابرویش
بر سر بام شدند و روی من این سوست

دیگران در طلب ابروی ماه او
حجّت شرعی من رؤیت آن گیسوست

هر کجا می گذرم حلقه ی آن زلف است
هر کجا می نگرم گوشه ی آن ابروست

ماه من زمزمه در زمزمه پیش چشم
ماه من آینه در آینه رو در روست

ماه را دیدم و گفتم که صباح الخیر
ماه را دیدم و گفتم چه خبر از دوست؟

گفت من نیز به تنگ آمده ام از خویش
گفت من نیز برون آمده ام از پوست

تشنگانیم ولی تشنه ی دریاییم
در پی تشنگی ما همه جا این جوست

رمضان فلسفه ی گم شده ی بودا
رمضان زمزمه صبح و شب هندوست

رمضان هر رمضان بر لب ما حق حق
رمضان هر رمضان در دل ما هوهوست

گفت و آیینه ای از صبح و سلام آورد
گفتمش هر چه که از دوست رسد نیکوست

غنچه ی روزه ما در شب عید فطر
باز خواهد شد اگر این همه تو در توست

رودی از آینه کن جان مرا، یا عشق
رمضانی بوزان در دل من، یا دوست

ای سلسله در سلسله در سلسله مویت

قربان ولیئی — Fri, 01 Jan 2016 05:27:00 GMT

ای سلسله در سلسله در سلسله مویت
وی آینه در آینه در آینه رویت

چشمان تو، چشمان تو، چشمان تو، هو هو
حق حق، چه بگویم چه من از این همه اویت؟

زیبایی سٌکر آورِ ربّانی آفاق
بی شبهه شرابی تو و افلاک،سبویت

هر سبز که از خاک برآید، کلماتت
در چاه فرو ریخته اسرار مگویت

ای زمزمه ی هر شب تنهایی جبریل
وی زمزم آواز خداوند،گلویت

دریایی و هر چشمه به ژرفای تو جاری
فردایی و هر لحظه شتابنده به سویت

ای برف!... ای شگرف!

محمدمهدی سیار — Mon, 07 Dec 2015 06:22:00 GMT

هوهو زنان بیا نفست حق!
پیر سپیدجامه رقصان!
ای برف!... ای شگرف!
آن کثرت همیشگی شیء و رنگ را
یک باره از بسیط زمین پاک کرده ای
کولاک کرده ای!

با یاد تو توفانی و با یاد تو آرام

قربان ولیئی — Tue, 13 Oct 2015 05:41:00 GMT

هر قطره ای از خون تو دریای شهود است
خورشید، تماشای تو را چشم گشوده ست

در چنگ نسیم سحری آیه ی نور است
از صورت گلگون تو تا بوسه ربوده ست

ای مصحف آغشته به خون، خون خداوند!
جبریل، قدح نوش نفس های تو بوده ست

این سرخِ فرو ریخته بر دامن مغرب
شعری ست که خورشید برای تو سروده ست

آهی که سحرگاه مناجات کشیدی
گرد از رخ آیینه ی افلاک زدوده ست

امواج مناجات تو موسیقی ذات است
زیباتر از این زمزمه گوشی نشنوده ست

با یاد تو طوفانی و با یاد تو آرام
دریا به یقین محرم اسرار تو بوده ست

ما را ببر به ساحت بی رنگی سکوت

قربان ولیئی — Tue, 06 Oct 2015 11:40:00 GMT

ای ذات ماورای صداها و رنگ ها
ماندیم لابه لای صداها و رنگ ها

فریاد! در پرستش بت ها تلف شدیم
کاری بکن، خدای صداها و رنگ ها!

اجزای بی تناسب اندام آدمیم
در کام اژدهای صداها و رنگ ها

ما را ببر به ساحت بی رنگی سکوت
ای ذات ماورای صداها و رنگ ها

مست تر شو تا غدیر از عید قربان بگذرد

علیرضا قزوه — Wed, 23 Sep 2015 06:36:00 GMT

کاروان از هفت شهر عشق و عرفان بگذرد
راه بیت الله اگر از هند و ایران بگذرد

مهربانا! یک دو جامی بیشتر از خود برآ
مست تر شو تا غدیر از عید قربان بگذرد

«خون نمی خوابد» چنین گفتند رندان پیش از این
کیست می خواهد که از خون شهیدان بگذرد؟

نغمه اش در عین کثرت، جوش وحدت می زند
هرکه از مجموع آن زلف پریشان بگذرد

پرده ی عشّاق، حاشا بی ترنّم گل کند
شام دلتنگان مبادا در غم نان بگذرد

وای روز ما که در اندوه و حرمان سر شود
حیف عمر ما که در دعوا و بهتان بگذرد

خون سهراب و سیاوش سنگ فرش کوچه هاست
رستمی باید که از این آخرین خوان بگذرد

کاشکی این روز ها بر ما نمی آمد فرود
حسرت این روز ها بر ما فراوان بگذرد

کافر از کافر گذشت و گبر یار گبر شد
کاش می شد تا مسلمان از مسلمان بگذرد

حال و روز عاشقان امروز بارانی تر است
نازنینا! اندکی بنشین که باران بگذرد

از شراب مشرق توحید خواهد مست شد
گر نسیمِ هند، از خاک خراسان بگذرد

با خیال تو گفتگو دارم

قربان ولیئی — Sun, 13 Sep 2015 10:25:00 GMT

با خیال تو گفتگو دارم
آه، آیینه روبرو دارم

آسمان را به وجد آوردهست
آفتابی که در گلو دارم

کلماتم به عشق آغشتهست
بشنویدم که بوی او دارم...

گفت: باری، چه آرزو داری
آه، دیگر چه آرزو دارم

نه رسیدم به خویش، نه رسیدم به او

علیرضا قزوه — Wed, 09 Sep 2015 00:32:00 GMT

شب و روزم گذشت، به هزار آرزو
نه رسیدم به خویش، نه رسیدم به او

نه سلامم سلام، نه قیامم قیام
نه نمازم نماز، نه وضویم وضو

دل اگر نشکند، به چه ارزد نماز؟
نه بریز اشک چشم، نه ببر آبرو

نه به جانم شرر، نه به حالم نظر
نه یکی حسب حال، نه یکی گفت و گو

نه به خود آمدم، نه زِ خود می روم
نه شدم سربلند، نه شدم سرفرو

همه جا زمزمه ست، همه جا همهمه ست
همه جا «لا شریک...»، همه جا «وحده...»

نبرد غیر اشک، دل ما را به راه
نکند غیر آه، دل ما را رفو

نشوی تا حزین، هله! با می نشین
هله! سرکن غزل، هله! ترکن گلو

به سر آمد اجل، نسرودم غزل
همه اش هوی و های، همه اش های و هو

هله! امشب ببر به حبیبم خبر
که غمش مال من، که دلم مال او

هله! از جان جان، چه نوشتی؟ بخوان!
هله! گوش گران! چه شنیدی؟ بگو!

ببریدم به دوش، به کوی می فروش
که شرابم شراب، که سبویم سبو

می گفت پیر من- که خرد را جواب کرد-

قربان ولیئی — Tue, 08 Sep 2015 13:32:00 GMT

می گفت پیر من- که خرد را جواب کرد-
باید گرفت ساغر و باید شتاب کرد

مستیم و مست هرچه بگوید حقیقت است
ما را خدا برای همین انتخاب کرد

ما را که مست باده ی مردافکن خودیم
یک اربعین سکوت و تماشا شراب کرد

باهوش بود زاهد و تا بوی ما شنید
کج کرد راه و از شبهات اجتناب کرد

گسترده است عالم ما عاشقان که عشق
جایی نیافت، خانه ی ما را خراب کرد...

هیچ، هیچِ بسیار است آن چه از تو می دانم

قربان ولیئی — Tue, 08 Sep 2015 13:32:00 GMT

هیچ، هیچِ بسیار است آن چه از تو می دانم
صرف نهی انکار است آن چه از تو می دانم

گرچه خوانده ام بسیار، هرچه از تو می گویند
جهل معرفت وار است آن چه از تو می دانم

مغز اگرچه می بافد، دل اگرچه می لافد
رشته های پندار است آن چه از تو می دانم

وصف تو نشاید کرد جز به لحن پرسشگون
«شاید» است و «انگار» است آن چه از تو می دانم

ابری به گریه پرسش او را جواب گفت

قربان ولیئی — Tue, 08 Sep 2015 13:32:00 GMT

یعنی چقدر مانده به دریا سراب گفت
با خود لبالَب از عطش و التهاب گفت

یعنی کجاست مرز حقیقت، مجاز چیست؟
در خویش غوطه خورد و هراسان به خواب گفت

خندید آسمان و درخشید و ناگهان
ابری به گریه پرسش او را جواب گفت

دارم خبری از تو ولی مختصر ای عشق

قربان ولیئی — Tue, 08 Sep 2015 13:06:00 GMT

آمیزه ی افلاکی شور و شرر ای عشق
می آوری از عالم بالا خبر ای عشق

نرمای نسیم سحری، نغمه ی رودی
با مهر مرا می دهی از خود گذر، ای عشق

یک چشمه از اعجاز لهیب نظر توست
این خشکی دامان من و چشم تر، ای عشق

ای معبد پرشورِ تو توحید مجسّم
ای بتگر و ای بت شکن و ای تبر، ای عشق

هر ذره تماشای تو را چشم گشوده ست
ما را به تماشای تماشا ببر، ای عشق

حیران شده از نور تو کوه و کمر، ای عشق
رقصان شده از شور تو نجم و شجر، ای عشق

ای جوشش می، شورش نی، وجد پیاپی
ای شعشعه ی شمس و شکوه قمر، ای عشق

هم راز حیاتی تو و هم رمز مماتی
تو سرخ غروبی و سپید سحر، ای عشق

دیگر چه بگویم، چه بگویم، چه بگویم،
دارم خبری از تو ولی مختصر، ای عشق

سیمرغی و در حوصله ی وهم نگنجی
ای دیگر و از هرچه که دیگر دگر، ای عشق

آهی که کشید آینه انگار اثر داشت

قربان ولیئی — Tue, 08 Sep 2015 13:06:00 GMT

آهی که کشید آینه انگار اثر داشت
باد آمد و از سوی تو بسیار خبر داشت

تا ظلمت آغاز جهان گسترشم داد
نوری که از آیینه ام این بار گذر داشت

حافظ که سخن از شب گیسوی تو می گفت
بی شبهه بر این تجربه ی تار نظر داشت

من مات سفر در شب آیینگی خویش…
لرزیدم و آیینه شد آوار، خطر داشت…

نزدیک شد… آن گاه فروریختن من
دستی که شد از دور پدیدار، تبر داشت

لبریز شدم از تو و یکریز شکستم
آیینه ی من طاقت دیدار مگر داشت؟

با من سکوت نام تورا در میان گذاشت

قربان ولیئی — Tue, 08 Sep 2015 13:06:00 GMT

با من سکوت نام تورا در میان گذاشت
آن گاه جای هر کلمه آسمان گذاشت

پیچید نور نام تو در حرف های من
خورشید را میان شب واژگان گذاشت

آمد، نگاه کرد و تکان داد روح را
آن گاه در برابر من بیکران گذاشت

طوفان که از عوالم قدسی رسیده بود
از من گذشت، گستره ای بی نشان گذاشت

ناگفتنی ست آن چه مرا بر زبان گذشت
ناگفتنی ست آنچه مرا بر زبان گذاشت

گسترده بود واقعه، در آسمان گذشت
دیدار بعد را به شبِ ناگهان گذاشت

دیشب به خویش آمدم؛ امّا نیامدی

قربان ولیئی — Tue, 08 Sep 2015 13:06:00 GMT

دیشب به خویش آمدم؛ امّا نیامدی
در چشمه سیر کردم و بالا نیامدی

ابری سیاه گشتم و خود را گریستم
حتّیٰ به میهمانی دریا نیامدی

خورشید و ماه بر کف از آیینه ردشدم
دیدار؟ نه، نشد… به تماشا نیامدی

شاید عطش حقیقت آب است؛ بگذریم
از این که آمدی به نظر… یا نیامدی

دست مرا گرفت که: «باری چه چیده ای؟»

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:22:00 GMT

دست مرا گرفت که: «باری چه چیده ای؟»
گفتم: «دلی به رنگ غزل یا قصیده ای»

گفت: «آنچه دیده ای، همه عکس خیال توست
رنگی به غیر خویش در آیینه دیده ای؟»

با خنده گفت: «اشک کدامین شبانگهی؟»
با گریه گفتم: «آهِ کدامین سپیده ای»

در من نشست نعره ی شیر شکسته ای
در من دوید آهوی از خود رمیده ای

می رفتم از غلاف غم خود رها شوم
فریاد زد که: «خنجرِ دلتنگ دیده ای؟»

هفتاد باغ، در پی بویش غزل شدم
تا دست من رسید به سیب رسیده ای

هر صبح و شام یکسره خون گریه می کند
در شیشه ی دلم، پریِ سربریده ای

من به دنبال کسی می گردم از روز نخست

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:20:00 GMT

در همان صبحی که انسان ها به دنیا آمدند
شانه ای لرزید؛ باران ها به دنیا آمدند

توی گلدان زمین، انسان، گلی دلتنگ بود
گل تبسم کرد؛ گلدان ها به دنیا آمدند

گیسویی آشفت، اندوه غریبان تازه شد
شانه ای خم شد، پریشان ها به دنیا آمدند

بعد باران آمد و دنبال زلف ما دوید
بال وا کردیم، توفان ها به دنیا آمدند

حسرتی خشکید، باغ فطرتی بیدار شد
حیرتی گل کرد، عرفان ها به دنیا آمدند

دیده وا کردیم، دیدیم آسمان در چشم ماست
چشم را بستیم، مژگان ها به دنیا آمدند

پیش تر از ما و من، اویی به نام عشق بود
این و آن مردند تا «آن» ها به دنیا آمدند

کفر و عصیان بر مدار خشم و شهوت می تپید
با دعای عشق ایمان ها به دنیا آمدند

آدمی در غار تنهایی به دوری فکر کرد
دور دوری بود؛ دوران ها به دنیا آمدند

خانه ها دلتنگی حوّاست پشت کوچه ها
آدمی گم شد، خیابان ها به دنیا آمدند

من به دنبال کسی می گردم از روز نخست
از همان صبحی که انسان ها به دنیا آمدند

این رجب ها در من آغاز طلوع تازه ای ست

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 12:54:00 GMT

باده بالایی ست امشب باده از بالا بریز
آتش تبریز را در جان مولانا بریز

ای ضیاء الحق! شبم از نور شمس الدّین تهی ست
این دو روز مانده را دردی به جان ما بریز

لای لایِ مادران جز «لا الٰه» درد نیست
شیر «لا» نوشیده ام من، شربت «الّا» بریز

گرچه لبریزیم از زخم کهن، امّا بزن
گرچه تلخ است این شراب خانگی، امّا بریز

ما همه خاکستر توفان و خورشیدیم و موج
مشتی از خاکستر ما بر سر دریا بریز

زیر دلق خود چه داری؟ زاهد دنیا پرست!
از می فردا چه می گویی؟ همین حالا بریز

این رجب ها در من آغاز طلوع تازه ای ست
شور شعبان است در من، شور عاشورا بریز

ای گلِ مولا! نفَس فرسود دنیایم مخواه
بر سر قبرم چو می آیی گلِ مولا بریز

آتشین دمان رفتند،سرفشان و پاکوبان

محمدعلی مجاهدی — Fri, 07 Aug 2015 04:59:00 GMT

وای من که می روید دشنه دشنه خار اینجا

مثل این که می گیرند، ماتم بهار اینجا

جای جای این وادی، از سراب سیراب است

ریشه ریشه می سوزند، بوته های خار اینجا

در جهان بی دردی، از پی چه می گردی؟

وا نمی شود ای دل،عقده ای ز کار اینجا

ناله ای، خروشی نیست، آه شعله جوشی نیست

ما دلی نمی بینیم، گرم و شعله بار اینجا

از من و تو می گیرد فرصت تماشا را

بیعتی که آیینه بسته با غبار اینجا

آتشین دمان رفتند سرفشان و پاکوبان

بعد از این نمی رقصند با طناب دار اینجا

شور سر به داری نیست، شوق پایداری نیست

تا به کی ز دلتنگی، می کشی هوار اینجا؟

التهاب داغی کو؟ لاله ای، چراغی کو؟

تا تو را به رقص آرد عشقِ شعله کار اینجا

ترتب شهیدان را غرق لاله کن، یعنی:

پاره ی دلی بگذار روی هر مزار اینجا

کورسوی نوری نیست،روشنای طوری نیست

ای کلیم من برخیز! مژده ای بیار اینجا

ای زلال روحانی! چشمه چشمه جاری شو

وِی شکوه بارانی نم نمی ببار اینجا

روزم پر از شب بود تا دیشب

علیرضا فولادی — Sun, 12 Jul 2015 08:12:00 GMT

روزم پر از شب بود تا ديشب

ديشب چه ها ديدم چه ها ديشب

ساحل به ساحل سينه و سر بود

دريا به دريا دست و پا ديشب

پرپر زدم پرپر زدم پرپر

تا بال شد دست دعا ديشب

تاريکي بيگانگي گم شد

در تابش آن آشنا ديشب

اي لحظه هاي ناب بعد از اين

ما را نگه داريد با ديشب

آیینه می شویم که دیدارمان کنند

محمدعلی مجاهدی — Sun, 28 Jun 2015 02:13:00 GMT

آیینه می شویم که دیدارمان کنند

از جلوه ی مکاشفه سرشارمان کنند

ای کاش اگر به بهت تماشا نمی رسیم

مهمان ته پیاله ی دیدارمان کنند

در انتظار دیدن خورشید مانده ایم

تا کی به دام جذبه گرفتارمان کنند

از چشمه ی تجلّی این جلوه زارها

یک جرعه کاش سهم شب تارمان کنند

در جاری زلال تر از زمزم پگاه

ای کاش مثل زمزمه، تکرارمان کنند

پیداست از پریدن پلک ستاره ها

هنگامِ آن رسیده که بیدارمان کنند

ای کاش در ادامه ی این راه ناگزیر

در انتخاب واقعه، ناچارمان کنند

باید عبور کرد از این سنگلاخ ها

تا در مسیر حادثه هموارمان کنند

روزی که مثل فطرت سبز بهاره ها

از برگ های زرد، سبکبارمان کنند:

از راست قامتی به همین قدر قانعیم

چیزی اگر شبیه سپیدارمان کنند

بسيار به عمرم رمضان آمده رفته...

محمدمهدی سیار — Thu, 25 Jun 2015 02:50:00 GMT

جان آمده رفته، هيجان آمده رفته

نام تو گمانم به زبان آمده رفته

احيا نگرفتم تو بگو چند فرشته

صف از پي صف تا به اذان آمده رفته؟

پلکي زده ام خواب مرا آمده برده

پلکي زده ام نامه رسان آمده رفته

امسال نبرده ست مرا روزه، فقط گاه

بر لب عطشي مرثيه خوان آمده رفته

من در به در او به جهان آمده بودم

گفتند: کجايي؟! به جهان آمده رفته!

ترسم که به جايي نرسم اين رمضان هم

بسيار به عمرم رمضان آمده رفته...

ما را به نگاه نازنینش بفروش

میلاد عرفان پور — Sun, 10 May 2015 04:20:00 GMT

ای عشق! که عطر یار ما را داری

رنگ دل بی قرار ما را داری

ما را به نگاه نازنینش بفروش

بفروش که اختیار ما را داری

نفس کافر کیش من گبر است، نصرانیش کن

محمدعلی مجاهدی — Mon, 27 Apr 2015 06:52:00 GMT

آبی چشمان من ابری ست، بارانیش کن

مثل یک دریای بی آرام، طوفانیش کن

عشق من! بی تو دلم پوسید در مرداب شهر

با جنون نا به هنگامی بیابانیش کن

خلوت من دیرگاهی مانده بی تو سوت و کور

محفل اشکی بیارای و چراغانیش کن

طبع من خفته ست در فصلی که فصل رویش است

خوب من! بیدار از خواب زمستانیش کن

در دلم شور دو بیتی های «بابا» مانده است

با قلندر مشربی، مشتاق عریانیش کن

تا مسلمانی فرا رویم هزاران مرحله است

نفس کافر کیش من گبر است، نصرانیش کن

تا خدایی یک قدم مانده است، ابراهیم من!

سدّ راه توست اسماعیل، قربانیش کن

گر چه در سودای سامانی سر پروانه نیست

قطره تا دریا شود «عمّان سامانیش» کن

بر قامت ما پيرهن زخم بدوزيد

علیرضا قزوه — Mon, 27 Apr 2015 06:23:00 GMT

آشفته کن اي غم، دل توفاني ما را
انکار کن اي کفر، مسلماني ما را

شوريده سران صف عشقيم، مگر تيغ
مرهم بنهد زخم پريشاني ما را

بر قامت ما پيرهن زخم بدوزيد
تا پاک کند تهمت عرياني ما را

اي زخم شکوفا بگشا در سحر وصل
گلخانه ي در بسته ي پيشاني ما را

زين پيش حرامي صفتي در حرم دوست
نشکست چنين حرمت مهماني ما را

از کرببلا با عطش زخم رسيديم
يا رب بپذير اين همه قرباني ما را

این جا که من به شوق تماشا نشسته ام...

محمدعلی مجاهدی — Wed, 15 Apr 2015 04:23:00 GMT

چشمم همیشه شاهد سیر جمالی است

موج نگاه آینه هایم زلالی است

در سبزه ی فضای مه آلود چشم او

چیزی شبیه آب و هوای شمالی است

طبع غزل به لطف غزالان شکفتنی است

گیرم که این مخالف طبع «غزالی» است

یارب! دلی اسیر غم بی غمی مباد

ما را اگر غمی بُوَد، از بی ملالی است

حتّی نصیب بال و پر جبرئیل نیست

سیری که در عوالم بی دست و بالی است

این جا که من به شوق تماشا نشسته ام

جنس تمام آینه هایش سفالی است

این باغ مرده، وقف قفس های آهنی است

این جا همیشه زمزمه ی خشکسالی است

دور از تو ای غزال غزل آفرین من

این جا چه قدر جای گل و سبزه، خالی است

زندگی یعنی همین کار

عرفان نظرآهاری — Sun, 12 Apr 2015 05:01:00 GMT

يک دانه ی کور

بي آنکه دنيا را ببيند

در لاي آجرهاي يک ديوار، گم بود

در آن جهان تنگ و تاريک

با باد و با باران غريبه

دور از بهار و نور و مردم بود

اما مدام احساس مي کرد

بيرون از اين بن بست

آن سوي اين ديوار، چيزي هست

اما نمي دانست، آن چيست

با اين وجود او مطمئن بود

اين گونه بودن زندگي نيست

هي شوق، پشت شوق

در دانه رقصيد

هي درد، پشت درد

در دانه پيچيد

و ديگر او در آن تن کوچک نگنجيد

قلبش ترک خورد

و دستي از نور

او را به سمت ديگري بُرد

وقتي که چشمش را به سوي آسمان وا کرد

يک قطره خورشيد

يک عمر نابينايي او را دوا کرد

او با سماجت

بيرون کشيد آخر خودش را

از جرز ديوار

آن وقت فهميد

که زندگي يعني همين کار

انتخابي سخت، حالم را پريشان کرده بود

علیرضا قزوه — Tue, 07 Apr 2015 04:07:00 GMT

مانده بودم غيرت حيدر به فريادم رسيد
در وداعي تلخ، پيغمبر به فريادم رسيد

طاقتم را خواهش اکبر، در آن ظهر عطش
برده بود از دست، انگشتر به فريادم رسيد

انتخابي سخت، حالم را پريشان کرده بود
شور ميدان داري اکبر به فريادم رسيد

تا بکوبم پرچم فرياد را بر بام ماه
کودک شش ماهه ام ـ اصغر ـ به فريادم رسيد

تا بماند جاودان در خاک، اين فرياد سرخ
خيمه آتش گشت و خاکستر به فريادم رسيد

نيزه ها و تيرها و تيغ ها کاري نکرد
تشنه بودم وصل را خنجر به فريادم رسيد

جبرئيل آمد: بخوان! قرآن بخوان! بي سر بخوان!
منبري از نيزه ديدم، سر به فريادم رسيد

گریه دارد به خدا غربت پهناورمان...

ناهید یوسفی — Mon, 30 Mar 2015 03:48:00 GMT

شعر بی بار و بری سر زد اگر از سرمان
آفتی آمده در مزرعه ی باورمان

شاعری دلشده بودیم و غزلنوش خیال
فتنه بر پا شد و بردند شبی ساغرمان

یکّه ماندیم و کسی غربتمان را نشنید
گریه دارد به خدا غربت پهناورمان

سال ها گوشه گرفتیم و به در خیره شدیم
و سرانگشت کسی حلقه نزد بر درمان

حاصل گندم سبزیم و عطش سوز بهار
شعله سر می کشد از خرمن خشک و ترمان

رنگ آرایه ندارد غزل ساده ی ما
غم فرو می چکد از خط به خط دفترمان

تا که اندوه شما در دل ما خانه گرفت
فکر تنهایی صد ساله پرید از سرمان

حرف هر واژه ی ما حرف دل تنگ شماست
ما پر از درد شماییم و شما یاورمان

شعر ما پر زد و نیلوفر بالنده شدیم
نکند حادثه سنگی بزند بر پرمان

باید از فتنه ی توفان به خدا تکیه کنیم
تا که تنها نشود شاخه ی نیلوفرمان

گويا خبرهايي ست... هر سو پچ پچي گنگ است

محمدمهدی سیار — Mon, 16 Mar 2015 04:45:00 GMT

اين گونه سر در گوش هم از هم چه مي پرسند؟

از هم، هراسان، عالم و آدم چه مي پرسند؟

گويا خبرهايي ست... هر سو پچ پچي گنگ است

من بي خبر، از خويش مي پرسم: چه مي پرسند؟

از هم همه اشياء بين خواب و بيداري

با همهمه، با لهجه اي مبهم چه مي پرسند؟

اين بازجويان سمج، اين قطره باران ها

از خاک ساکت باز هم نم نم چه مي پرسند؟

در لحظه هاي تازه ي تکراري ديدار

«روز» و «شب» از هم هر سپيده دم چه مي پرسند؟

گلبرگ هاي غنچه هاي آخر اسفند

اين گونه سر در گوش هم از هم چه مي پرسند؟

کجاست صاعقه ی روشنی که من بودم

غلامرضا طریقی — Sun, 08 Mar 2015 05:48:00 GMT

کجاست صاعقه ی روشنی که من بودم

دریغ از من دیگر منی که من بودم

بدا به همت خورشید تیره روز که خواست

بدل به قطره شود بهمنی که من بودم

خمیده تر شدم از بس که سر به سنگ زدم

حریف کوه نشد سوزنی که من بودم

زمانه سر به سر من گذاشت چون ترسید

تبرشکن بشود گردنی که من بودم

خوشا که پنجره ای رو به روز گشت و دریغ

که وقف تیغ نشد آهنی که من بودم!

تا یک وجب از خاک جهان مال تو باشد

غلامرضا طریقی — Thu, 26 Feb 2015 05:20:00 GMT

بگذار زمین زیر پر و بال تو باشد

خورشید نماینده ی فعال تو باشد

بگذار پس از این همه حرافی بی ربط

خط های جهان جمله در اشغال تو باشد

هر چند خداوند «غزل» را به بشر داد

تا شعر برازنده ی امثال تو باشد

اوضاع جهان بدتر از آن است که بالکل

مضمون غزل فلسفه ی خال تو باشد

یک عمر قرار است به هر خاک بیفتی

تا یک وجب از خاک جهان مال تو باشد

سیمرغ شوی بگذری از قاف به قاشق

تا مرغ نحیفی نوک چنگال تو باشد

با این همه بگذار به جای جدلی پوچ

در این جگر سوخته جنجال تو باشد

شب هاي بدون آسمان را چه کنم؟

سید مهدی نقبایی — Tue, 24 Feb 2015 05:13:00 GMT

حالا شب و روز اين جهان را چه کنم؟
حيراني بين اين و آن را چه کنم؟

شب هاي بدون ماه تاب آوردم
شب هاي بدون آسمان را چه کنم؟

دریا اگر از راز لب تشنه خبر داشت...

مهدی جهاندار — Tue, 17 Feb 2015 17:15:00 GMT

^{بر خاک عزیزی ست و در راه عزیزی ست}

^{خود را برسانید که داغ است خبرها}

^{حسن بیاتانی}

عقل آمد و پنداشت که از عشق گریزی ست
بیچاره ندانست در این ورطه پشیزی ست

کم یوسف ما را به تمسخر بنشینید
وقتی که به دست همه تان چاقوی تیزی ست

زلف تو عجب کافر اسلام هراسی ست
روی تو در آیینه عجب کفرستیزی ست

دریا اگر از راز لب تشنه خبر داشت
این قدر دل آشوب و سراسیمه نمی زیست

ای منتظر باده به سجاده نشسته!
این میکده را ساقی کج دار و مریزی ست

بغض من و آغوش تو و لحظه ی دیدار
پایان سفر منطقه ی زلزله خیزی ست

پیچیدگی حال من خسته که داند
یعقوب مرا یوسف گم کرده عزیزی ست

درخت می شوم

ناهید یوسفی — Sun, 15 Feb 2015 06:37:00 GMT

این شمعدانی ها
آسان
پا نگرفته اند
من هم
باید
پا بگیرم
و زیبایی بپاشم
بر تماشاگرانی که
به دیدارم می آیند

یکی از همین
بعد از ظهرها
زیر آفتاب می نشینم
و درخت می شوم

از دستمان حتي دعا هم مي گريزد

انسیه سادات هاشمی — Sat, 14 Feb 2015 05:29:00 GMT

با اين خيال خوش که از غم مي گريزد
دنيا به آغوش جهنم مي گريزد

از مشت خيس آسمان در فصل قحطي
دارد هواي تشنه نم نم مي گريزد

ديگر کسي شايسته ي رحم زمين نيست
از زير پاي شهر، زمزم مي گريزد

وقتي که معبد دست ناپاکان بيفتد
گم مي شود عيسي و مريم مي گريزد

دست دعا وقتي برآورديم ديديم
از دستمان حتي دعا هم مي گريزد

بيهوده در فکر علاج ما نباشيد
از پيش زخمِ کهنه، مرهم مي گريزد

معلوم شد دستي شراب انداخته ست از من

محمدمهدی سیار — Thu, 29 Jan 2015 07:20:00 GMT

آنگاه چشمم خسته شد، در گور خوابيدم

بر فرشِ تارش مار و پودش مور خوابيدم

من، سنگ گردان عجين با آهن و سيمان

در خاک مثل وصله اي ناجور خوابيدم

پلکي زدم باري، نه موري بود و نه ماري

در جشن نار و نور و ديو و حور خوابيدم

معلوم شد دستي شراب انداخته ست از من

در خمره اي انگار با انگور خوابيدم...

آري خودم ديدم قيامت راست بود اما

من خسته بودم بي خيال صور... خوابيدم!

سرِ مرا سرِ بي خوابيِ هزار شب است

علیرضا رجبعلی‌زاده — Wed, 28 Jan 2015 06:31:00 GMT

چو بيد کهنه ي مجنونِ سر به زير، فقط

مرا به شانه سري مانده ناگزير فقط

سر ـ اين قفس، قفس تنگ از تن آويزان ـ

سر ـ اين «پرنده ـ قفس» ـ اين سر اسير فقط

سر؛ اين سري که سرِ درد دارد و عمري ست

به دستمال نباشد شفاپذير فقط

سري «امير کبير»انه با رگي پُر خون

سري نه گرم به گرمابه اي حقير فقط

سري سر از همه سرها، سري دميده به ني

سري که ننشيند جز بر اين سرير فقط

سر بريده ي در «کوي عاشقان» گشته

سرِ رها، سرِ سرهاي اين مسير فقط

سري که زخمِ عميقِ مرا نشان داده ست

به من، در آينه ي زخميِ کوير فقط

سري که بيشه ي خاموشِ ببرهاي قفس

سري که غرّشِ غمگينِ شيرِ پير فقط

چو قرصِ ماه، چه نسبت سرِ مرا با «او»؟

مگر شبي که در آغوشِ آبگير فقط...

چه سرسري سرِ دوشم کشيده ام، افسوس!

تو را ـ سر! ـ اي همه ي عمرِ دور و دير فقط

سرِ مرا سرِ بي خوابيِ هزار شب است

يکي به گريه سرِ شانه ات بگير فقط

من مريدم

عرفان نظرآهاری — Wed, 28 Jan 2015 06:02:00 GMT

من مريدم

مريد کسي که

منبرش بر درختان توت است

حرفهايش همه از سکوت است

وعظ او

رنج ما از هبوط است

باز ارديبهشت است

مرشدم رفت در خانقاه

رفت و در را به روي خودش بست

خرقه مي دوزد آنجا

با نخِ قبض و با سوزنِ بسط

مي تند درد را

در خودش چله چله

مي رود تا ملاقات او

پله پله

پير من

خانقاهش

پيله اي در هم است

نام او

کرم ابريشم است

کرم ابريشم من

صوفي اهل حال است

خرقه ی او دو بال است

باز ارديبهشت است

باز گلها

در سماع و مناجات

باز قصه اي از کرامات

شيخ پروانه پر زد

پيله اش شد خرابات

فکري براي اين همه مضمون کال کن

مرتضی امیری اسفندقه — Tue, 27 Jan 2015 06:18:00 GMT

شاعر شب است، زمزمه ات را زلال کن
با اضطراب هاي شبانه جدال کن

آتش بزن به خرمنِ انديشه هاي خام
فکري براي اين همه مضمون کال کن

شاعر! مقام هيچ به دردت نمي خورد
شاعر! شب است زمزمه کن شعر و حال کن

از راهِ ديگري که نشانِ تو مي دهند
پرواز تا نهايتِ خطِّ خيال کن

طبعِ ملول شعر شريفي نمي دهد
شاعر به پاسِ آينه ترکِ ملال کن
::
در خلوتِ شبانه ي حافظ چه مي گذشت؟
از آيه هاي روشن قرآن سؤال کن
::
با تو چه کرده اند رفيقان؟ چه مي کنند؟
شاعر حلال کن، همگي را حلال کن

کولی ایل پری های پریشان شده ام...

ناهید یوسفی — Sun, 25 Jan 2015 05:34:00 GMT

پشت پیدایش یک صاعقه پنهان شده ام
ابر خاموشم و آماده ی طغیان شده ام

ریشه در خاک ندارد دل دریایی من
موج توفانی ام و راهی توفان شده ام

با غزالان پریشیده به صحرا زده ام
کولی ایل پری های پریشان شده ام

مدتی در تب شوریده سری سوخته ام
ناگهان چرخ زنان راهی میدان شده ام

دامنم دایره در دایره پرواز گرفت
در فراسوی زمین یکسره چرخان شده ام

روح گردنده ی من زائر بی دغدغه شد
آن چه می خواستم از حضرت حق آن شده ام

قصر آیینه نشان شد قفس باطن من
مثل تالار فلق پنجره باران شده ام

دامن افشان به سراشیب جهان پا زده ام
سنگ پرّان به در خانه ی شیطان شده ام

درد انسانی انسان به دلم پنجه کشید
باورم شد که مسلمان مسلمان شده ام

تمام هستی خود را گریستم چون ابر

عباس کی منش (مشفق کاشانی) — Thu, 22 Jan 2015 06:43:00 GMT

بر این كبود غریبانه زیستم چون ابر
تمام هستی خود را گریستم چون ابر

ز بام دهر فرو ریختم ستاره به خاك
كه من به سایه ی خورشید زیستم چون ابر

زمین سترون و در وی نشان رویش نیست
فراز ریگ روان چند ایستم چون ابر

حریر باورم از شعله ی ندامت سوخت
كه بر كویر عطشناك، نیستم چون ابر

نه سر به بالش رامش، نه پای بر پایاب
عقاب آه بر آیینه، چیستم؟ چون ابر

مرا به بود و نبود جهان چه كار، كه داد
به باد فتنه، همه هست و نیستم، چون ابر

مگر بشویم، ازین دل غبار هستی را
بر آستان تو عمری گریستم چون ابر

امروز که دل بسته ی خاکم قفسی نیست

علیرضا بدیع — Thu, 22 Jan 2015 05:34:00 GMT

من گم شده ام... روی زمین هیچ کسی نیست؟
امروز چه قرنی ست که فریادرسی نیست؟

آن روز که پر داشتم آورد به بندم
امروز که دل بسته ی خاکم قفسی نیست

من روزه ی آیینه گرفتم که نبینم
غیر از تو کسی را که به غیر از تو کسی نیست

من مولوی ام! ترسم از آن است مرا شمس
پیدا کند آنگاه که دیگر نفسی نیست

دلم خوش است به خورشیدواره های خودم

علیرضا فولادی — Mon, 19 Jan 2015 19:49:00 GMT

دوباره آمده ام ای دوباره های خودم

به باغ سبز شما با بهاره های خودم

دوباره آمده ام تا مگر سری بزنم

به آسمان شما با ستاره های خودم

چه روزها که خودم را جویده ام در خویش

چه ها که خورده ام از تکّه پاره های خودم

هنوز شور نخستین تکان آدم را

جدا نکرده ام از استعاره های خودم

در این زمانه ی نیرنگ و ماهواره و رنگ

دلم خوش است به خورشیدواره های خودم

کجاست سمت صراحت؟کجاست سمت وضوح؟

دوباره گم شده ام در اشاره های خودم...

آفتابی بفرست...

سید علی میرافضلی — Mon, 19 Jan 2015 16:02:00 GMT

آفتابی بفرست
برف‌گیر است دلم.

اي دل بيا از اين همه زردي سفر کنيم

رضا معتمد — Mon, 19 Jan 2015 06:20:00 GMT

ديگر به عشق تازه نشد جان هيچ کس
بالي نزد کبوتر ايمان هيچ کس

گفتيم بذل عشق شود جان ولي نشد
حتي فداي عشق نشد نان هيچ کس

چندان شديم سست که انگار از نخست
محکم نبود رشته ي پيمان هيچ کس

از لطف ابرهاي کريمي که داشتيم!
باران نديد چشم زمستان هيچ کس

از سينه ها بپرس: پريشان کيستيد؟
آواز مي دهند: پريشان هيچ کس

اي دل بيا از اين همه زردي سفر کنيم
ديگر مباش مرغ غزلخوان هيچ کس

این حالت درخت ها را هیچ وقت نمی فهمی

صدرالدین انصاری زاده — Mon, 19 Jan 2015 05:42:00 GMT

دست هایشان

بالاست

این حالت درخت ها را هیچ وقت نمی فهمی

تسلیم شده اند؟

در حین بدرود خشکشان زده؟

دعا می خوانند؟

یا همشگفت با مناره ها

اشاره می کنند

به گام های تو

بر پله های پر پیچ و خم؟

کلاف کور طبعم را، سر انگشت تو وا مي کرد

مرتضی امیری اسفندقه — Fri, 16 Jan 2015 05:22:00 GMT

نشد امشب بيايي تا به پاي تو سر اندازم
در افتم با غم و از بيخ بنيادش بر اندازم

کلاف کور طبعم را، سر انگشت تو وا مي کرد
اگر مي آمدي، صدها غزل مي شد سر اندازم

تو افشا مي کني در جمع رازم را، تو، آري تو
گناهش را چرا بر گردنِ چشمِ تر اندازم؟

تفأل مي زنم خير است اما حال من اين نيست
چگونه مي توانم بي تو مي در ساغر اندازم؟

براي دفع چشم بد، چرا اين دود و اين اسفند؟
خودم را کاشکي در پاي تو در مجمر اندازم
::
تو را کم داشتم ديشب وگرنه مي توانستم
در آن معراج، جبرائيل را از پا در اندازم

وگرنه مي توانستم چنان بالا پريدن را
که جبرائيل را در آتشِ جلوه پَر اندازم
::
مرا بگذار تا سقف فلک را گرم بشکافم
مرا بگذار تا در خويش طرحي نو در اندازم

کدامين رختخواب اي پير امشب مي کند گرمت؟
نشد امشب بيايي تا برايت بستر اندازم

اوقات صوفیان دلت خوش! سبو، سبو

محمدسعید شاد — Thu, 15 Jan 2015 05:18:00 GMT

بی طاقتم به وسعت این عصر بی وضو

"صبح است ساقیا قدحی پر" اذان بگو

حرفی بزن که یک سده خالی نشسته ام

ای حکم نسخ سایر احکام گفتگو

" خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد"

بنشین مقابلم که بنوشیم تا گلو

بنشین که شانه های مرا امتحان کنی

ای رسم بی اراده ی مستان رو به رو

دستار شارحان دمت کج! شکن شکن

اوقات صوفیان دلت خوش! سبو، سبو

وقت است، وقت قبض جهان، وقت بسط ما

زنهار تا قضا نشود! هان! از آن بگو

زندگي، اين فرصت کوتاه را هم دوست دارم

علیرضا قزوه — Thu, 15 Jan 2015 05:09:00 GMT

عاشق آن صخره هايم، ماه را هم دوست دارم
«کفش هايم کو؟» که من اين راه را هم دوست دارم

اشک با من مهربان است و تبسّم مهربان تر
شور و لبخند و دريغ و آه را هم دوست دارم

گرچه خارم، گاه گاهي راه دارم در گلستان
گرچه خاکم، خاک آن درگاه را هم دوست دارم

عاشقم بر ذکر «يا رحمان» و «يا حنّان» و «يا هو»
ذکر «يا منّان» و «يا اللّه» را هم دوست دارم

عاشق شمسم ولي حلّاج را هم مي پسندم
سوز و حال خواجه عبداللّه را هم دوست دارم

يوسفي گم کرده ام چون روزهاي عمر و هر شب
سر فرو بردن درون چاه را هم دوست دارم

با غريبان زمين هر لحظه در خود مي گدازم
راستش اين غربت جانکاه را هم دوست دارم

شنبه ها تا جمعه ها را داغدار انتظارم
حسرت آن جمعه ي ناگاه را هم دوست دارم

گرچه مرگ ـ اين خلوت ناياب ـ را هم مي ستايم
زندگي، اين فرصت کوتاه را هم دوست دارم

دهان دهانِ تو اما صدا ،صدای خودم...

سید صالح سجادی — Sat, 10 Jan 2015 07:36:00 GMT

سوار پای خودم می شوم،سوار خودم
و پشت پای خودم می شوم غبار خودم

به گرد پای خودم چرخ می زنم این بار
و دور می شوم از مرکز و مدار خودم

به ابتدای خودم پرت می کنم خود را
و پیش پای خودم می شوم نثار خودم

به بند می کشم آزادی کویری را
و دور باغ خودم می شوم حصار خودم

سکوت، روح مرا استحاله کرده ولی
بلند می شوم اینبار با صدای خودم:

آهای "من؟" نه ببخشید با خودم بودم
خودم که خسته شدم زیر کوله بار خودم

آهای با توام از قبر خود بیا بیرون
منم که آمده ام بر سر مزار خودم

که بعد با تو که شاید همان خودم باشی
قدم زنان بروم زیرپای دار خودم

مدال فتح خودم را به گردن آویزم
و بعد جشن بگیرم به افتخار خودم

..
بلند می شوم از زیر سایه های خودم
و راه می روم از روی دست وپای خودم

مسیر عقربه ها هم عقب جلو بشوند
شروع می کنم از پشت ردپای خودم

دوباره جای مرا سایه پر نخواهد کرد
که می گذارم خورشید را به جای خودم

گریز می زنم این بار بر خلاف همه
از ابتدای خدا تا به انتهای خودم

و ریشه می زنم از آسمان به سمت زمین
و سبز می شوم این بار در فضای خودم

و سیب می چینم از خود برای خدا
بهشت می گیرم از خدا برای خودم

و بعد خالق چندین ترانه خواهم شد
دهان دهانِ تو اما صدا ،صدای خودم

در این که آینه آئینه است، شکی نیست
من اعتماد ندارم به چشم های خودم

زبان مشترکِ مردمِ جهان شعر است

سعید بیابانکی — Mon, 05 Jan 2015 06:49:00 GMT

خیال می کنم این بغض ناگهان شعر است

همین یقین فروخفته در گمان شعر است

همین که اشک مرا و تو را درآورده است

همین، همین دو سه تا تکه استخوان شعر است

همین که می رود از دست شهر، دست به دست

همین شقایق بی نام و بی نشان شعر است

چه حکمتی است در این وصفِ جمع ناشدنی

که هم زمان غمِ نانْ شعر و بوی نانْ شعر است

تو بی دلیل به دنبال شعر تازه مگرد

همین که می چکد از چشم آسمان شعر است

از این که دفتر شعرش هزار برگ شده است

بهار نه، به نظر می رسد خزان شعر است

به گوشه گوشه ی شهرم نوشته ام بیتی

تو رفته ای و سراپای اصفهان شعر است

خلاصه اینکه به فتوای شاعرانه ی من

زبان مشترکِ مردمِ جهان شعر است...

آنکه می خوانَدَم این بار به تکرار تویی

زهرا سپه کار — Sat, 03 Jan 2015 05:05:00 GMT

ماه می تابد و در پشت سپیدار تویی
تاک قد می کشد و آن سوی دیوار تویی

شمس می تابد و می تابد و بر می خیزم
چرخ ها می زنم و آخر بازار تویی

با تو چون چشمه ی آبی ز دلم می جوشد،
دوستت دارم ها... کاشف اسرار تویی

من گره در گره گل می بافم بر قالی
نقش جامانده که دل بافته بر دار تویی

اشکم و معتکف گوشه چشمان کسی
آنکه می خواندم این بار به تکرار تویی

"رقص بر شعر تر و ناله ی نی خوش باشد"
دست در دست نسیم و نی و نی زار تویی

غزل خواجه کجا و غزل ساده ی من
لیک منظور من و خواجه از این یار تویی

اگر هيزم شکن باشي، جهان را دود خواهي ديد

علی محمد مودب — Fri, 02 Jan 2015 04:30:00 GMT

مترس از هاي و هوي شعله، بس نمرود خواهي ديد
اگر هيزم شکن باشي، جهان را دود خواهي ديد
«شب تاريک و بيم موج و گردابي چنين هايل»
ولي با آذرخشي، کشتي مقصود خواهي ديد
کنار دامن پامير، دستي سايه کن بر چشم
به دستش قرصه ي خورشيد بينالود خواهي ديد
بيا از معبد تن لحظه اي بيرون، وضو جاري است
به جان نازنينان، جلوه ي معبود خواهي ديد
شب جالوتيان ننگ است گر طالوتِ ميداني!
دلت را در فلاخن کن، بسا داوود خواهي ديد
قيامت هاست در زلف سحر، بيدار باش اي چشم!
رصد کن جان خود را شاهد و مشهود خواهي ديد
شبي آيينه ي خود را به عزم شست و شو بشکن
در آن جوبار روشن، چهره ي موعود خواهي ديد

بين جماعت هم نماز ما فرادا بود

محمدمهدی سیار — Tue, 30 Dec 2014 04:59:00 GMT

آري همين امروز و فردا باز مي گرديم

ما اهل آن جاييم از اين جا باز مي گرديم

با پاي خود سر در نياورديم از اين اطراف

با پاي خود يک روز اما باز مي گرديم

چون ابرها صحرا به صحرا برد ما را باد

چون رودها صحرا به صحرا باز مي گرديم

اين زندگي مکثي ست ما بين دو تا سجده

استغفرللّهي بگو، ما باز مي گرديم

بين جماعت هم نماز ما فرادا بود

عمري ست تنهاييم و تنها باز مي گرديم^*

ما عاقبت «انّا اليه راجعون» بر لب

از کوچه ي بن بست دنيا باز مي گرديم

*_{و لقد جئتمونا فرادا کما خلقناکم اول مره}

_{همانا تنها به سوی ما آمدید، آن سان که در آغاز آفریدیمتان (انعام/94)}

هنوز بال و پری مانده وصله بر بدنم

علی داوودی — Sun, 28 Dec 2014 09:13:00 GMT

شهید مانده دلم بر مزار زیستنم

چقدر زنده بمانم، چقدر جان بکنم؟

چقدر جامه از این تار و پود پوشیدم

چه سال ها که شد این آب و خاک پیرهنم

چقدر شور تغزل که از نفس افتاد

چقدر شور غزل...آه خسته ی سخنم

مرا ببخش که دلتنگ آسمان هستم

هنوز بال و پری مانده وصله بر بدنم

به چشم های غریبت دخیل می بندم

که از تمامی این آب و خاک دل بکنم

اگرچه رنگ ندارد حنای عاشقی ام

ولی به خون تو آغشته می شود کفنم

اشاره

سیداکبر میرجعفری — Sun, 21 Dec 2014 07:15:00 GMT

انگشت می گذارم
روی قطره ی خونت
و بالا می گیرم
که بدانم
کدام سویی...

حالا از شش جهت
بالا رفته ام

اينجا تمام آدمک ها دشنه دارند

آرش فرزام صفت — Wed, 17 Dec 2014 05:20:00 GMT

ديگر نشاني از شدن در من نمانده
حس مي کنم راهي به جز ماندن نمانده

اي عشق! اميدي به عاشق بودنم نيست
وقتي چراغي در دلم روشن نمانده

از يوسف گم گشته در چاهت، عزيزم!
حالا به جز يک تکه پيراهن نمانده

زان کوه مغروري که دريا عاشقش بود
امروز حتي يک سَرِ سوزن نمانده

اينجا تمام آدمک ها دشنه دارند
فرقي ميان دوست با دشمن نمانده

مانند تنها ماندن مهتاب در ابر
حس مي کنم جز من کسي با من نمانده

عمری گذشت و ساخته ام با نداشتن

سعید بیابانکی — Mon, 08 Dec 2014 06:45:00 GMT

آن روزها که چشم تو را کم نداشتم

پیراهنی به رنگ محرّم نداشتم

هرگز نمی سرودمت، ای آبی زلال!

طبعی اگر به پاکی شبنم نداشتم

این روح شاعرانه ی زیبا پرست را

آن روزها که با تو نبودم، نداشتم

گر وا نبود پنچره ام رو به سوی تو

کاری به کار مردم عالم نداشتم

باور کن ـ ای رفیق!ـ اگر دوری ات نبود

میلی به این تغزّل پُر غم نداشتم

دیشب کسی نبود و برای گریستن

غیر از صفای آینه هم دم نداشتم

عمری گذشت و ساخته ام با نداشتن

ای دل! چه خوب بود تو را هم نداشتم

آه ای زمزمه ی ایل و تبارم! باران!

علی داوودی — Sun, 23 Nov 2014 06:11:00 GMT

خسته ‌ام قطره، قطره بشمارم، باران

دوست دارم که بر این خاک ببارم باران

دوست دارم که دل از شهر و دیارم بکنم

بروم سر به بیابان بگذارم، باران

سبز نه! زرد نه! آمیزه‌ ای از سبزم و زرد

بس که درهم شده پاییز و بهارم باران

داروک نیست خدا! قاصدکی بود ای کاش

کاش می ‌شد به نگارم بنگارم، باران

تو نمی‌ آیی و من این همه خاکی شده‌ ام

تو اگر باشی با خاک چه کارم؟ باران

نسل در نسل دلم در عطش خواندن توست

آه ای زمزمه ی ایل و تبارم! باران!

خسته‌ ام خسته از این قول و قرارم باران

که نمی ‌باری بر سنگ مزارم باران

خسته‌ ام از خودم و هر چه که با من مانده‌ ست

گله دارم، گله دارم، گله‌ دارم باران!

عشق يعني واژه هاي رمز قرآن کريم

علیرضا قزوه — Fri, 21 Nov 2014 03:10:00 GMT

ما شهيدان جنون بوديم از عهد قديم
سنگ قبر ماست دريا، نقش قبر ما نسيم

شهر ما آن سوي آبي هاست، دور از دسترس
شهر ابراهيم ادهم، شهر لقمان حکيم

اندکي بالاتر از آبادي تسليم محض
صاف مي آيي سر کوي «صراط المستقيم»

خاک آن عرشي ست، گل هايش زيارت نامه خوان
سنگ فرش آسمانش، بال هاي ياکريم

شهر ما آبادي عشق است، امّا راز عشق
عشق يعني واژه هاي رمز قرآن کريم

عشق يعني قاف و لام«قل هو اللّه احد»
عشق يعني باي «بسم اللّه الرحمن الرحيم»

عشق یکی پنجره ست باز شود دیر دیر

محمدرضا طهماسبی — Sun, 16 Nov 2014 05:18:00 GMT

گریه کنم قاه قاه، خنده کنم زار زار

خود چه خبر دارد از گریه ی بسیار، یار؟

تیر کج ابرویش دیده به تردید دید

شکر که بر مقصدش می رسد این بار، بار

هیچ نمی گشت او با تن رنجور، جور

عشق اگر داشت با این همه انکار، کار

عشق یکی پنجره ست باز شود دیر دیر

دیده به دیدار این منظره وادار دار

تا به کی این سان خراب؟ خانه ات آباد باد

خیز! تو منشین چنین صامت دیوار وار

ماه من! امشب سراغ از من دلگیر گیر

حال که دیدی شده شام گرفتار تار

بردیم لب خشک تو را پاک ز خاطر

محمدرضا طهماسبی — Sat, 01 Nov 2014 05:49:00 GMT

خود گرچه شبیهند به هم هر دو به ظاهر

با هیچ فسونی نشود شیشه، جواهر

ما هر دو به یک خیمه؟ چه اندیشه ی کالی!

فرق است میان من غایب، توی حاضر

دردا! لب ایوان تو ناپاک نشستیم

بردیم لب خشک تو را پاک ز خاطر

برخیز و عصایت را شمشیر کن ای عشق!

وحشت نکن از همهمه ی این همه ساحر

عشق است که کرده ست در این صحن تحصّن

عشق است که گشته ست در این شهر مجاور

با عشق میسر بشود هرچه محال است

با عشق محال است که بی کس شوی آخر

ظاهر چو شود عشق، مقابل بنشیند

با اصغر شش ماهه، حبیب بن مظاهر

دردا! لب ایوان تو ناپاک نشستیم

بردیم لب خشک تو را پاک ز خاطر

خیز که شمشیر تو غلاف ندارد

جواد محمدزمانی — Fri, 31 Oct 2014 04:37:00 GMT

خیز که شمشیر تو غلاف ندارد
جز هوس رزم در مصاف ندارد

شهر جنون نیست غیر دامن صحرا
مسجد این شهر، اعتکاف ندارد!

گرم ستیزند عقل و عشق، ولیکن
عقل تو با عشق اختلاف ندارد

عارف واصل! بگو حقیقت عرفان
قصه عنقا و کوه قاف ندارد!

مرد، هوای غبار معرکه دارد
مرد، هوای هوای صاف ندارد

یوسف جانت کجا و چشم خریدار؟!
پیش تو حتی کسی کلاف ندارد!

رو به منا می روی حقیقت مشعر
حج دلیران مگر طواف ندارد؟!

با لب تیری ز مرگ بوسه گرفتی
عشق تو آری حد کفاف ندارد!

مرده بودم، بانگ هل من ناصرش اعجاز کرد

سید حمیدرضا برقعی — Tue, 28 Oct 2014 14:58:00 GMT

هر که می‌داند بگوید، من نمی‌دانم چه شد

مست بودم مست، پیراهن نمی‌دانم چه شد

من فقط یادم می‌آید گفت: وقت رفتن است

دیگر از آنجا به بعد اصلاً نمی‌دانم چه شد

روبه روی خود نمی‌دیدم به جز آغوش دوست

در میان دشمنان، دشمن نمی‌دانم چه شد

سنگ باران بود و من یکسر رجز بودم رجز

ناله از من دور شد، شیون نمی‌دانم چه شد

من نمی‌دانم چه می‌گویید، شاید بر تنم

از خجالت آب شد جوشن، نمی‌دانم چه شد

مرده بودم، بانگ هل من ناصرش اعجاز کرد

ناگهان برخواستم، مردن نمی‌دانم چه شد

پا به پای او سرم بر نیزه شد از اشتیاق

دست و پا گم کرده بودم، تن نمی‌دانم چه شد

ناگهان خاکستری شد روزگار آسمان

در تنور آن چهره ی روشن نمی‌دانم چه شد

***

وصف معراج جنونش کار شاعر نیست، نیست

از خودش باید بپرسی، من نمی‌دانم چه شد

انتخاب عشق ناگاه است می دانی چرا؟

علیرضا قزوه — Sun, 26 Oct 2014 03:31:00 GMT

از زمین تا آسمان آه است می دانی چرا؟

یک قیامت گریه در راه است می دانی چرا؟

بر سر هر نیزه خورشیدی ست یک ماه تمام

بر سر هر نیزه یک ماه است می دانی چرا؟

اشهد ان لا...شهادت اشهد ان لا ...شهید

محشر الله الله است می دانی چرا؟

یک بغل باران الله الصمد آورده ام

نوبهار قل هوالله است می دانی چرا؟

راه عقل از آن طرف راه جنون از این طرف

راه اگر راه است این راه است می دانی چرا؟

از رگ گردن بیا بگذر که او نزدیک توست

فرصت دیدار کوتاه است می دانی چرا؟

از کجا معلوم شاید ناگهانت برگزید

انتخاب عشق ناگاه است می دانی چرا؟

از محرم دم به دم هر چند ماتم می چکد

باز اما بهترین ماه است می دانی چرا

از ماه های سال ، محرم برای من

میلاد عرفان پور — Sat, 25 Oct 2014 06:35:00 GMT

شادی برای تو، غم عالم برای من

از ماه های سال ، محرم برای من

آوای آسمانی داوود، مال تو

خاموشی مقدس مریم برای من

از عشق خود جدایم و جای گلایه نیست

این بود ارث حضرت آدم برای من

بی مهری است رسم محبت برای تو

تنهایی است مونس و همدم برای من

یوسف که نیستم ولی آن بنده ام که هیچ

نگذاشته ست صاحب من کم برای من

بگذار عمر در گذر عشق طی شود

حتی اگر نشد که تو یک دم برای من...

تو حُر نشدی، مگر چه کردی با خود؟

جلیل صفربیگی — Thu, 23 Oct 2014 05:10:00 GMT

عشق آمد و یک لحظه سفر در تو نکرد

یک پلک به هم زدن، اثر در تو نکرد

تو حُر نشدی، مگر چه کردی با خود؟

فریاد حسین هم اثر در تو نکرد

بپرسید از هواداران یوسف قصه ی ما را...

ناهید یوسفی — Thu, 23 Oct 2014 04:05:00 GMT

به رسم رستگاری آمدیم و راه ما گم شد
مسیر این سفر از غفلت ناگاه ما گم شد

ز شرق روحمان نامحرمان خورشید را بردند
شب مهتابی ما رفت و قرص ماه ما گم شد

بپرسید از هواداران یوسف قصه ی ما را
که احساس برادر ناگهان در چاه ما گم شد

شگفت از این شگفت آباد ناآباد ویرانگر
که در ویرانه هایش باطن آگاه ما گم شد

هنوز آوای حوا خواب آدم را می آشوبد
بهشت ما به دست نفس دنیا خواه ما گم شد

بیابان تا بیابان زندگانی را سفر کردیم
و از آغاز حرکت راه منزل گاه ما گم شد

نه فصل بازگشتن هست و نه هنگامه ی ماندن
خداحافظ رفیقان!فرصت کوتاه ما گم شد

فرات پيرهنش بود و آسمان کفنش

علیرضا قزوه — Wed, 22 Oct 2014 05:50:00 GMT

يکي ز خيل شهيدان گوشه ي چمنش
سلام ما برساند به صبح پيرهنش

کسي که بوي هو العشق مي دهد نفسش
کسي که عطر هواللّه مي دهد دهنش

کسي که بين من و عشق هيچ حايل نيست
کسي که نسبت خوني ست بين عشق و منش

به غير زخم کسي در رکاب او ندويد
و گريه هاي خدا مانده بود و عطر تنش

تمام دشت پر از زخم ها ي عطشان بود
فرات پيرهنش بود و آسمان کفنش

فرشته گفت ببينيد! اين چه آينه اي ست
چه قدر بوي هو النور مي دهد سخنش

فرشته گفت ببينيد! عرشيان ديدند
سري جدا شده لبخند مي زند بدنش

به زير تيغ ، تنش تکّه تکّه قرآن شد
مدينه مولد او بود و کربلا وطنش

يکي ز گوشه نشينان زخم روشن او
سلام ما برساند به شام پيرهنش

با خویشتن بی خویشتن بودم

علیرضا فولادی — Wed, 22 Oct 2014 05:23:00 GMT

تنها در آن بیغوله من بودم

با خویشتن بی خویشتن بودم

می رفتم اما ذکر می گفتم

می گفتم اما بی دهن بودم

آن جا کسی جز من نبود، آری

پس با که آنجا در سخن بودم؟

شلّیک گنگی میخ کوبم کرد

گویی دچار راه زن بودم

تیری به قلبم خورد و افتادم

انگار نعشی بی کفن بودم

دیدم کسی از نعش من برخاست

گفتم تو بودی؟ گفت: من بودم

پیاله ای بیشتر نخوردم خدا به سر شاهد است ساقی

مهدی جهاندار — Fri, 17 Oct 2014 14:53:00 GMT

شبی به مسجد شدم گرفتار و شاکی ام زاهد است ساقی
پیاله ای بیشتر نخوردم خدا به سر شاهد است ساقی

به شهر میخانه های بسته که بر درش محتسب نشسته
مقصّر اصلأ همیشه وا بودن در مسجد است! ساقی

خدای زاهد چه خشمگین و خدای عاشق چه مهربان است
تو می توانی برس به دادم خدایمان واحد است ساقی

یکی است دستش پر از تیمّم، یکی است دستش به گردن خُم
تو نیز دستی بیا بچرخان که دست بالای دست... ساقی

شدم گرفتار شحنه و شیخ و واعظ و مفتی و مفتّش
خروش و فریاد و داد و بیداد و شکوه بی فایده است ساقی!

نمانده اشکی به چشم امّا غم تو خون شد به رگ رگ ما
شراب ها جاری اند هرچند آب ها راکد است ساقی

درخت های جوان رفته رفته پیر شدند

فرناز بنی شفیع — Wed, 15 Oct 2014 03:31:00 GMT

درخت های جوان رفته رفته پیر شدند
بهار سبز نبود از بهار سیر شدند

پس از وزیدن بادی که بوی طاعون داشت
تمام باغچه هامان پر از کویر شدند

صدای بال کبوتر چرا نمی آید
پرنده ها نکند در قفس اسیر شدند؟!

سکوت کل جهان را فرا گرفت انگار
فرشته ها همه غمگین و گوشه گیر شدند

گرفت آه خدا ابرهایمان را، آه!
و خوان نعمتشان بسته شد فقیر شدند

چه روزها که به شلاق شب کبود نشد
چه لحظه های قشنگی که «زود دیر شدند»

باران ناگهان!

محمدمهدی سیار — Tue, 14 Oct 2014 05:52:00 GMT

بنگر چه کرده اي!

اي شوخ و شنگ! اي تر و تازه!

باران ناگهان!

هر چاله چوله اي

آيينه اي شده ست پر از ابر و آسمان!

هر جا که پاي مي نهي ابري روان شده

بنگر زمين گُله به گُله آسمان شده

خورشید، ایستگاه ندارد، مسافران!‏

محمدسعید میرزایی — Wed, 08 Oct 2014 05:34:00 GMT

شب پشت شیشه، ماه ندارد، مسافران!‏

شب، فرصت نگاه ندارد، مسافران!‏

در شب علائمی است، بخوانید و بگذرید

حتی «زمین» گناه ندارد، مسافران!‏

شب وسعتی است، مثل همیشه شبیه مرگ

شهر ستاره راه ندارد، مسافران!‏

شب، پاسبان پیر تمامی راه هاست

شب، بر سرش کلاه ندارد، مسافران!‏

بر صندلی خود بنشانید، مرگ را

خورشید، ایستگاه ندارد، مسافران!‏

من ذبح شدم به دست قربانی خویش

ابوذر فتحی نیا — Sat, 04 Oct 2014 19:28:00 GMT

من ذبح شدم به دست قربانی خویش

در بند شدم به دست زندانی خویش

نفسی که هزار بار رامش کردم

انداخت مرا به دام شیطانی خویش

تقویم ها گفتند و ما باور نکردیم

قیصر امین پور — Sat, 04 Oct 2014 06:27:00 GMT

عمری به جز بیهوده بودن سر نکردیم
تقویم ها گفتند و ما باور نکردیم*

در خاک شد صد غنچه در فصل شکفتن
ما نیز جز خاکستری بر سر نکردیم

دل در تب لبیک، تاول زد ولی ما
لبیک گفتن را لبی هم تر نکردیم

حتی خیال نای اسماعیل خود را
همسایه با تصویری از خنجر نکردیم

بی دست و پاتر از دل خود کس ندیدیم
زانرو که رقصی با تن بی سر نکردیم

*خوشه ای است که از «کویر» شهید شریعتی چیده ام.

آن گوشه نگاه کوچکي روييده ست

محمدمهدی سیار — Mon, 29 Sep 2014 02:49:00 GMT

آن گوشه نگاه کوچکي روييده ست

بر خاک پگاه کوچکي روييده ست

آن گوشه ي باغچه، همين صبح انگار

سبحان اللّه کوچکي روييده ست

جاده...

صدرالدین انصاری زاده — Thu, 25 Sep 2014 06:47:00 GMT

جاده

رودخانه ی خشکیده ای است

خاطره ی ماهی ها

آزارم می دهد

ديدم که شاعران همه با عشق دشمن اند

انسیه سادات هاشمی — Wed, 17 Sep 2014 05:00:00 GMT

اين عاشقانه ها که چنين پاکدامن اند
قربانيان معبد تنهايي من اند

شاعر شدم؛ مگر که غزل عاشقم کند
ديدم که شاعران همه با عشق دشمن اند

انديشه هاي حبس ابد در خيال من
در فکر بودن اند و اسير نبودن اند

بيهوده مانده اند در آفاق ملک من
اين تک ستاره ها که به اجبار روشن اند

من مرده اي به زور عصا ايستاده ام
تا موريانه ها به زمينم بيفکنند